Εφυγε χτες βαριά άρρωστος και σε ηλικία 83 ετών στο σπίτι του στο Κονέκτικατ ο Paul Newman(1925-2008),πριν προλάβει να σκηνοθετήσει το Of Mice and Men του J.Steinbeck και αφού πρώτα έζησε μια ζωή όπως θα την ήθελε..
Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2008
R.I.P. PAUL NEWMAN 1925-2008
Εφυγε χτες βαριά άρρωστος και σε ηλικία 83 ετών στο σπίτι του στο Κονέκτικατ ο Paul Newman(1925-2008),πριν προλάβει να σκηνοθετήσει το Of Mice and Men του J.Steinbeck και αφού πρώτα έζησε μια ζωή όπως θα την ήθελε..
Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2008
LIVE! WINTER 2008 PART I
"ΦΡΕΣΚΟ" ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΑΞΙΟΛΟΓΑ LIVE ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ!
SHILLER :
7/11 ΣΤΗΝ ΘΕΣ/ΚΗ @ PRINCIPAL MUSIC THEATER
8/11 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ @ FUZZ CLUB
STEREO MCS :
14/11 ΣΤΗΝ ΘΕΣ/ΚΗ @ PRINCIPAL MUSIC THEATER
15/11 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ @ FUZZ CLUB
THE RESIDENTS :
15/11 ΣΤΗΝ ΘΕΣ/ΚΗ @ RINCIPAL MUSIC THEATER
16/11 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ @ ΠΑΛΛΑΣ
SHANTEL :
21/11 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ @ FUZZ CLUB
22/11 ΣΤΗΝ ΘΕΣ/ΚΗ @ PRINCIPAL MUSIC THEATER
TRICKY :
27/11 ΣΤΗΝ ΘΕΣ/ΚΗ @ PRINCIPAL MUSIC THEATER
28/11 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ @ FUZZ CLUB
ANATHEMA :
29/11 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ @ FUZZ CLUB
30/11 ΣΤΗΝ ΘΕΣ/ΚΗ @ PRINCIPAL MUSIC THEATER
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2008
RADIO DAYS ARE BACK AGAIN! ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΛΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟΥ IMAGINE 89,7!
ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 22/9 ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΑΣ ΣΤΟ "ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΕΣ" ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΕΖΟΝ.
Η συνέχεια την Τρίτη,την Τετάρτη και όλα αυτά αναμένοντας το οριστικό χειμερινό πρόγραμμα του σταθμού!(ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ,ΔΗΛ. ΔΕΥΤ-ΤΡ-ΤΕΤΑΡΤΗ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΒΔΟΜΑΔΑ,ΕΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ 6/10 ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ.Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΕΖΟΝ ΘΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ,ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΒΕΒΑΙΑ ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!)
Τα βράδυα μας λοιπόν,όπως τα ...φαντάστηκες!
Listen live here:
http://imagine897.gr/3EB14489.el.aspx
Η συνέχεια την Τρίτη,την Τετάρτη και όλα αυτά αναμένοντας το οριστικό χειμερινό πρόγραμμα του σταθμού!(ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ,ΔΗΛ. ΔΕΥΤ-ΤΡ-ΤΕΤΑΡΤΗ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΒΔΟΜΑΔΑ,ΕΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ 6/10 ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ.Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΕΖΟΝ ΘΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ,ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΒΕΒΑΙΑ ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!)
Τα βράδυα μας λοιπόν,όπως τα ...φαντάστηκες!
Listen live here:
http://imagine897.gr/3EB14489.el.aspx
Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2008
WAKE ME UP WHEN SEMPTEMBER ENDS..
TA ALBUMS ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ
Metallica-Death Magnetic
The Verve-Fourth
Calexico-Carried to Dust
Giant Sant-Provisions
Beck-Modern Quilt
B.Eno-D. Byrne-Everything that Happens will Happen Today
Robyn Hitchcock and the Egyptians:Luminous Groove
The National-The Virginia EP
Bryan Wilson-The Lucky old Sun
Stereolab-Chemical Chord
The Streets-Everything is Borowed
The Vines-Melodia
Automatic-This is a Fix
Benji Hughes-A Love Extreme
Tricky-Knowle West Boy
Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008
WANTED!
Jim Morrison
Arrest Date:September 28, 1963
Location: Tallahassee, Florida
Charges: This may have been the first time Morrison, who was a student at Florida State University at the time, was arrested by Floridian Police (this time it was for drunkeness and petty larceny of a police helmet and an umbrella), but it wasn't his last. Six years later on March 5, 1969 Morrison was arrested and charged with lewd and lascivious behavior, indecent exposure, profanity, and drunkenness during a Doors performance in Miami.
Πέμπτη 21 Αυγούστου 2008
BEACH BARS
ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ Σ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΣΚΗΝΙΚΟ?
....τώρα που τελειώνει το καλοκαίρι,δεν αντέχω θα το κάνω το σχόλιο.
Ποιός σας είπε βρε άσχετοι,ανώμαλοι,ενοχλητικοί και αδιάκριτοι "υπεύθυνοι" των παραλιακών μπαρ(κοινώς beach bars) ότι επειδή έχουμε την ανάγκη σας να πιούμε κάτι δροσερό ή να βρούμε λίγη σκιά στις πανάκριβες ξαπλώστρες και ομπρέλες σας έχετε το ακαταλόγιστο και αυθαίρετο δικαίωμα να καταπονείτε με τέτοιο τρόπο τα αυτιά μας?
Χάθηκαν βρε οι ωραίες μουσικές?Δεν έχω την απαίτηση να ακούσω το τελευταίο δισκάκι του Cave,όχι.καλοκαιρινές μουσικές εννοώ, soul,reggae, r'n'b,lounge,ethnik,pop,rock,ότι άλλο θέλετε εκτός από αυτό το ασταμάτητο "πάρτυ" που προσπαθείτε να στήσετε ακόμα και στην πιο ήρεμη και cool παραλία, προκειμένου να ανεβάσετε τους τζίρους σας (ε,και μερικά σορτσάκια και φουστανάκια πάνω στο μπαρ-υποτίθεται) με χαουζιές,τρανσιές και δεν ξέρω γω τι άλλο.
Αν ήταν στο χέρι μου θα σας έβαζα χέρι και για την ένταση που ξεριζώνει κάθε ομορφιά που προσφέρουν οι πανέμορφες παραλίες που σας έχουν προσφέρει οι δήμοι-για να τα κονομήσουν και αυτοί,στα παλιά τους τα παπούτσια η αισθητική και η ενόχληση μεγάλου μέρους του κόσμου.
Κακός ε?Οκ,σε κάποια μπαρ,παραδοσιακά γίνεται χαβαλές,πάρτυ κατάσταση,χορός κλπ.Δεν είπα να πάψουν αυτά και καλά κάνουν,αφού υπάρχει κόσμος που το θέλει αυτο και συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου κάποιες φορές.Μ ενοχλεί όμως αυτή η τυποποίηση,η γενίκευση που επιβάλλεται σιγά σιγά παντού μόνο και μόνο επειδή έτσι λέει η συνταγή 5-6 πετυχημένων clubs.Οχι ρε παιδιά,υπάρχουν και άλλοι τρόποι να προσελκύσεις κόσμο και να τζιράρεις.Αλλά που να παιδεύεσαι τώρα....
Τρίτη 5 Αυγούστου 2008
ROSKILDE 2008 PART III
ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΟΝΟ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΦΕΤΙΝΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ROSKILDE,ΠΛΗΝ ΒΕΒΑΙΑ ΤΩΝ 2 ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΩ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ.
CHEMICAL BROTHERS:
Οπτικοακουστική εμπειρία.Πάντα είχα προκατάληψη με τα προ-ηχογραφημένα και τα dj s sets και ποτέ δεν τα θεωρούσα ισάξια των λοιπών συναυλιών.Συναυλίες σαν αυτήν όμως θα την ζήσεις διαφορετικά και καλά θα κάνεις.Φοβερός ήχος,απίστευτα εφέ και πολύ διάθεση απο το κοινό για ξεφάντωμα.
BLACK MOUNTAIN:
Όπως τους περίμενα.Μαγευτικό ταξίδι σε κλασσικές hard rock φόρμες και μπόλικη ψυχεδέλεια.Συμπαθητική φιγούρα η τραγουδίστρια με το απλανές βλέμμα και hippie style,ενώ από πίσω η μπάντα έπαιζε "παπάδες".Εξαιρετικοί.
JUDAS PRIEST:Αν και δεν είδα όλο το σετ,νομίζω ότι άφησαν σχεδόν τους πάντες ικανοποιημένους.Πάνε χρόνια από τότε που με συγκινούσε το Χέβι Μέταλ,όμως δεν μπορείς να σφυρίζεις αδιάφορα σε τραγούδια όπως το breaking the low,hellbent for leather κλπ.Καταιγιστικοί αν και εκτός εποχής.
KINGS OF LEON:
Οπως στο δίσκο και καλύτεροι ίσως.Αυθεντικό ροκ εν ρολ και γουστάρω που αυτή η μπάντα τα "χωνει" με αλτερνατιβ τρόπο.Παρ' όλο το "νεαρό" της ηλικίας,συνδυάζουν όλα τα παραδοσιακά αμερικάνικα γκρουπ του νότου και τους σκληρούς και ξέφρενους ρυθμούς της εναλλακτικής σκηνής των 90'ς.Το λέει η καρδιά τους.
GRINDERMAN:
Αυτός πάλι τι έχει πάθει?Εχω δει τον Nick Cave 5-6 φορές, αλλά τέτοια αφηνιασμένη και ροκ εμφάνιση ούτε που την φανταζόμουνα.Περίοδος δεύτερης νιότης?Επιστροφή στα παλιά πριν μας ξαναπετάξει κανά boatmans call?
Αυτός πάλι τι έχει πάθει?Εχω δει τον Nick Cave 5-6 φορές, αλλά τέτοια αφηνιασμένη και ροκ εμφάνιση ούτε που την φανταζόμουνα.Περίοδος δεύτερης νιότης?Επιστροφή στα παλιά πριν μας ξαναπετάξει κανά boatmans call?
Πάντως κακά τα ψέματα,στο λάιβ φαίνεται ο λόγος ύπαρξης μιας ροκ μπάντας και αυτό φάνηκε εδώ μεγαλοπρεπέστατα.Καβάλα στην ηλεκτρική και κινητικός όσο ποτέ,ο Cave έδωσε ρεσιτάλ και η παρέα τον ακολούθησε πιστά.
Διαλέξτε λοιπόν:τρυφερός,ποιητικός και μελωδικός, ή παθιασμένος σκληρός και βρώμικος?
Ετσι κι αλλιώς πάντα διπρόσωπος δεν ήταν?
*Φοβερή η "διασκευή" στο Tuppelo των Bad Seeds("θα προσπαθήσουμε",είπε να το παίξουμε) και επίσης εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι το ένα και μοναδικό μελωδικό μπαλαντοειδές τραγούδι(και πολύ καλό) του δίσκου Vortex,δεν ακούστηκε καν...
HOT CHIPS
MOGWAI
Σάββατο 2 Αυγούστου 2008
ROSKILDE 2008 PART II ,AND...RUST NEVER SLEEPS!
Το ραντεβού με τον Neil Young,μετά από πολλά χρόνια αναμονής,τελικά πήρε σάρκα και οστά στην Orange Stage του φετινού Roskilde Festival.Υπάρχουν χίλιοι δυό λόγοι για να μεταφέρω χίλια και βάλε συναισθήματα που προέκυψαν πριν,κατά την διάρκεια και μετά το πολυαναμενόμενο λάιβ.Θα αρκεστώ όμως στα βασικά.
Ο λόγος είναι ότι δεν έχει καμία, μα καμία σημασία το ότι βλέπεις από κοντά(και επιτέλους) έναν ζωντανό "θρύλο" της ροκ,ούτε το ότι η ιστορία που κουβαλαει αυτός και το τεράστιο βελινεκές ή το ειδικό βάρος του ονόματος του επισκιάζει αυτό άλλων γκρουπ,ούτε το ότι η προσφορά του στο ροκ εντ ρολ μοιάζει με την ανακάλυψη της πενικιλλίνης στην ιατρική κλπ κλπ.Οχι.Σημασία έχει ότι πας σε μιά ροκ συναυλία και θες να την ζήσεις και να την ρουφήξεις όσο γίνεται,να χορέψεις ή να χτυπηθείς με τον ρυθμό,να παρασυρθείς και να ταξιδέψεις,να εκστασιαστείς,να τραγουδήσεις τους αγαπημένους σου στίχους,να φύγεις ιδρωμένος,σκονισμένος,εξαντλημένος αλλά και μεθυσμένος,γεμάτος απ αυτά που είδες και άκουσες..Αυτά μετρούν και λιγότερο το ποιός είναι πάνω στην σκηνή ή το αν αυτός είναι εικοσάρης,σαραντάρης ή εξηντάρης όπως είναι ο Neil...
Ο λόγος είναι ότι δεν έχει καμία, μα καμία σημασία το ότι βλέπεις από κοντά(και επιτέλους) έναν ζωντανό "θρύλο" της ροκ,ούτε το ότι η ιστορία που κουβαλαει αυτός και το τεράστιο βελινεκές ή το ειδικό βάρος του ονόματος του επισκιάζει αυτό άλλων γκρουπ,ούτε το ότι η προσφορά του στο ροκ εντ ρολ μοιάζει με την ανακάλυψη της πενικιλλίνης στην ιατρική κλπ κλπ.Οχι.Σημασία έχει ότι πας σε μιά ροκ συναυλία και θες να την ζήσεις και να την ρουφήξεις όσο γίνεται,να χορέψεις ή να χτυπηθείς με τον ρυθμό,να παρασυρθείς και να ταξιδέψεις,να εκστασιαστείς,να τραγουδήσεις τους αγαπημένους σου στίχους,να φύγεις ιδρωμένος,σκονισμένος,εξαντλημένος αλλά και μεθυσμένος,γεμάτος απ αυτά που είδες και άκουσες..Αυτά μετρούν και λιγότερο το ποιός είναι πάνω στην σκηνή ή το αν αυτός είναι εικοσάρης,σαραντάρης ή εξηντάρης όπως είναι ο Neil...
Θα μπορούσα λοιπόν να σταματήσω την αναφορά μου εδώ λέγοντας ένα "thank you Neil".Ετσι απλά...
Σε αντίθεση με τα πιό πρόσφατα λαιβ της ευρωπαικής τουρνέ όπου το πρώτο ακουστικό μέρος άνοιγε την όρεξη για το δεύτερο ηλεκτρικό και φυσικά πιό σκληρό,ο Καναδός ρόκερ βγήκε στη σκηνή,έβαλε το βύσμα στην κιθάρα και έδωσε το σύνθημα για να ξεκινήσει ένα αυθεντικό ροκ εν ρολ σετ που από το ξεκίνημα και μόνο "ψυλλιαζόσουν" τι πρόκειται να ακολουθήσει.Μπορεί να απουσίαζαν οι Crazy Horse,όμως η διαφορά καθόλου αισθητή.Ο ήχος βαρύγδουπος,τραχύς και ηλεκτρικός και το "Love and only Love" να δίνει το στίγμα όλης της συναυλίας καθώς είναι γνωστή η έμφαση του Neil στο τρίπτυχο "Love,Peace,Freedom" και πιστέψτε με,είναι από τους λίγους που το μεταδίδουν μ αυτόν τον τρόπο!Και η φωνή?Κι όμως αυτή η φωνή,μετά από τόσα χρόνια σχεδόν αναλλοίωτη!Με δεύτερο τραγούδι το Powderfinger(ένα από τα αγαπημένα μου) και τρίτο το" Hey hey,my my",όπως καταλαβαίνετε τα πράγματα άρχισαν να ξεφεύγουν επικίνδυνα..
Το βασικότερο απ όλα είναι ότι η συναυλία έτσι όπως ξεδιπλώθηκε,σε καμία περίπτωση δεν είχε σκόπό να προωθήσει το πρόσφατο άλμπουμ αφού μέσα από αυτό ακούστηκαν μόνο 2 τραγούδια.Αντίθετα φάνηκε κάτι σαν απολογισμός,υπενθύμιση ίσως για το τι σήμαινε ροκ στα 70΄ς αλλά και μέχρι το "reborn" που κατά γενική ομολογία βίωσε ο Neil στα μεταγενέστερα "Freedom","Ragged Glory".Ο καταιγισμός συνεχίστηκε και με τα Spirit Road,Cinamon Girl,Fucking Up αλλά και με την εκπληκτική διασκευή στο All along the Watchtower του "παλιόφιλου"-όπως είπε Dylan.
Μια μικρή ανάσα με μερικές μπαλάντες(mother earth,oh lonesome me,unkown legend)μέχρι να έρθει η στιγμή που όλοι μαζί θα τραγουδήσουν το μοναδικό Ν1 της πολυχρονης πορείας του,Heart of Gold..Μάλιστα θα σταθεί λίγο στον ιστορικό δίσκο με την συγκινητική εκτέλεση του Old man και με την βοήθεια της γυναίκας του θα σταθεί και στο αγαπημένο μου και αξεπέραστο Words..Eκλεινα τα μάτια και νόμιζα ότι ζω σε ...όνειρο!Οχι,δεν είναι η υποκειμενική διάθεση που όντως σε παρασέρνει κάποιες φορές και υπερβάλεις εκθειάζοντας τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες.Είναι απλά το βλέμα των πιτσιρικάδων ή των ανυποψίαστων, που δεν καταλάβαιναν τι ακριβώς τους χτύπησε και τι διάολο άνθρωπος είναι αυτός εδώ,όπως επίσης δεν μπορούσαν να συλλάβουν, τι εποχές στο ροκ ήταν αυτές που δεν βιώθηκαν από τους περισσότερους..
Οι περισσότεροι καλλιτέχνες,αφήνουν για το τέλος κάποιο χιτ,κάτι γνωστό τέλος πάντων,που θα κάνει τον κόσμο να χειροκροτά ασταμάτητα και να κραυγάζει"κι άλλο,κι άλλο"..Ναι καλά...
Η εικοσάλεπτη εκτέλεση του Hidden Path(ανήκει στο Chrome dreams II αλλά ανήκει και σε άλλες εποχές-κλασσικό Crazy Horse τραγούδι),έπεσε σαν βραδύκαυστη βόμβα και εν μέσω θορύβου,παραμόρφωσης και αργόσυρτου ηλεκτρικού παραληρήματος με όλα τα ψυχεδελικά σημεία ανάμεσα,επήλθε αυτό που έχει σαν σκοπό ένα ροκ λαιβ.Πλήρης εκστασιασμός,θόρυβος και ακραίες καταστάσεις.Οι χορδές της κιθάρας έσπαγαν η μία μετά την άλλη,η μπάντα ένα κουβάρι να ζει σαν σε τελετή την μαγεία,το τραγούδι να "γυρνάει κυκλικά" και αταμάτητα (ακούστε το και θα καταλάβετε) και ο Young σαν έφηβος(!) να πηγαινοέρχεται από δω και από κει σολάροντας στη κιθάρα δείχνοντας τι στ αλήθεια θα πει ροκ..
Η εικοσάλεπτη εκτέλεση του Hidden Path(ανήκει στο Chrome dreams II αλλά ανήκει και σε άλλες εποχές-κλασσικό Crazy Horse τραγούδι),έπεσε σαν βραδύκαυστη βόμβα και εν μέσω θορύβου,παραμόρφωσης και αργόσυρτου ηλεκτρικού παραληρήματος με όλα τα ψυχεδελικά σημεία ανάμεσα,επήλθε αυτό που έχει σαν σκοπό ένα ροκ λαιβ.Πλήρης εκστασιασμός,θόρυβος και ακραίες καταστάσεις.Οι χορδές της κιθάρας έσπαγαν η μία μετά την άλλη,η μπάντα ένα κουβάρι να ζει σαν σε τελετή την μαγεία,το τραγούδι να "γυρνάει κυκλικά" και αταμάτητα (ακούστε το και θα καταλάβετε) και ο Young σαν έφηβος(!) να πηγαινοέρχεται από δω και από κει σολάροντας στη κιθάρα δείχνοντας τι στ αλήθεια θα πει ροκ..
Η μπάντα,άφησε την σκηνή και εμάς... υπό διάλυση..
Και τώρα?Τι ν ακούσουμε στο encore?Keep on rocking in a free world?Like a hurricane?Harvest Moon?
Με τις πρώτες νότες και στίχους,πήρα τηλέφωνο στον αγαπημένο μου φίλο που μαζί λιώναμε τους δίσκους του Neil Young μια φορά και ένα καιρό και του έβαλα ν ακούει στο ακουστικό του(με το ζόρι μάλλον αφού τον ξύπνησα!) το τελευταίο τραγούδι της μαγικής βραδιάς για το οποίο δεν έχω λόγια να πω-ήταν απρόσμενο και πολύ μα πολυ γαμάτο και σίγουρα η πιο ροκ διασκευή που του έγινε ποτέ:
"τι ακούς Νικόλα μου?"
"χμ.ακούω,νόμιζω Beatles ρε συ..αλλά,μισό λεπτό.νομίζω ακούω και τον ...Neil Young!Που στο διάολο είσαι νυχτιάτικα?"
το set list της συναυλίας:
Love and only Love
Hey hey,My my
Powderfinger
Spirit Road
Cinammon Girl
Fuckin' up
All along the watchtower
Oh lnesome me
Mother earth
The needle and the damage done
Unknown legend
Heart of Gold
Old man
Words
Hidden path
encore:
A day in the life(Beatles cover)
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:Κ.ΠΕΤΡΙΔΗΣ
Σάββατο 19 Ιουλίου 2008
ROSKILDE 2008 I
ROSKILDE 2008 PART I-RADIOHEAD LIVE
Πες ότι πας μια εκδρομή κάπου και περνάς καταπληκτικά. Δυο είναι τα ενδεχόμενα: Ή θα θέλεις να ξαναπάς και να περάσεις το ίδιο καλά ή και καλύτερα αν γίνεται, ή θα θέλεις να μη χαλάσεις τις ωραίες αναμνήσεις με μια αποτυχημένη επανάληψη..Η μήπως κάνω λάθος?
Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν λίγο πριν την συναυλία των Radiohead στο Roskilde 2008(3/7),που τύχαινε μάλιστα να είναι και η πρώτη «μεγάλη» συναυλία του φεστιβαλ,καθως τους είχα δει ζωντανά, πρόπερσι στη Βουδαπέστη σε μια κυριολεκτικά μαγική νύχτα, τότε. Η σημαντική (και ειδοποιός) διαφορά με εκείνο το live ,είναι το ότι τότε η μπάντα δεν προωθούσε κάποιο καινούργιο άλμπουμ(αυτό φυσικά άλλοτε είναι κακό και άλλοτε καλο,αναλογα με την απήχηση του ) και άρα λοιπόν στηρίχτηκε στις καλύτερες στιγμές από τα παλιοτερα,ικανοποιωντας στο μέγιστο το κοινό και έμενα προσωπικά. Πάμε όμως στο ψητό.
Οι Radiohead απέδειξαν ότι ξέρουν να δίνουν καλές συναυλίες και ξέρουν επίσης να σε «παρασέρνουν», είτε με την μουσική τους, είτε με το όλο στήσιμο και ατμόσφαιρα της συναυλίας που δημιουργούν τα φωτιστικά εφε,αν και αυτά ,λίγη σημασία έχουν ως προς το αποτέλεσμα .Το βασικότερο όμως ήταν ότι ούτε κούρασαν τα καινούργια τους τραγούδια, ούτε σε έκαναν να χασμουριέσαι και να παρακαλάς να τελειώσουν μπας και ακούσεις κάνα γνωστό, παλιό .Λίγο το ότι στέκονται επαρκώς δίπλα στα ήδη δοκιμασμένα ,λίγο το ότι ο Thom Yorke και η παρέα του τα παρουσίασαν με ιδανικό τρόπο, και έμφαση και λίγο η αγάπη του κοινού, όλα αυτά βοήθησαν να «δέσει το γλυκό» σωστά..Μη ξεχνάμε ότι είναι μεγάλη πρόκληση για οποιονδήποτε καλλιτέχνη η παρουσίαση νέου υλικού και σαφώς δοκιμασία για αυτόν(και για το κοινό βέβαια όταν πρόκειται για σαβούρες…).Το στοίχημα νομίζω ότι κερδήθηκε-εν μέρει-υπέρ του γκρουπ και του πολυσυζητημένου In Rainbows.
Ξεκίνησαν όπως και στο νέο άλμπουμ με το 15 step και από κει και πέρα άρχισε μια περίτεχνη και σωστά μελετημένη εναλλαγή σχεδόν όλων των τραγουδιών του νέου άλμπουμ ,με κάποιες από τις κορυφαίες στιγμές του παρελθόντος αφού βασίστηκαν αναπόφευκτα στο Ok Computer ,Bends και λίγο Kid A και Hail in the thief(γνωστή και πετυχημένη η συνταγή και δεν έχω πρόβλημα μ αυτό, απλά αν θα θελα να γκρινιάξω λίγο θα έλεγα ότι μερικές στιγμές ένιωθες ότι ακούς άλλο γκρουπ και αυτό βέβαια οφείλεται στους electro-krautrock- jazz πειραματισμούς που κατά καιρούς έκανε η μπαντα, πετυχημένους και μη).Πάντως, τραγούδια σαν το Jigsaw falling into place(κατ εμέ το κορυφαίο του νέου άλμπουμ),Reckoner(μεθυστική η εκτέλεση),Body snatchers (καταιγιστικό) ,έδεσαν εξαιρετικά με τo Airbag ,to Bends η το Exit Music(for a Film).Κορυφαία ίσως στιγμή θα μπορούσε να είναι το τελευταιο,αν δεν μου είχαν σπάσει τα νεύρα(και όλη τη μαγεία) κάτι μεθυσμένοι δανοί παραδίπλα που καμιά επαφή δεν είχαν με το όλο σκηνικό, αλλά τι να κάνουμε ,φεστιβαλ είναι αυτά..
Όπως και πριν από 2 χρόνια η εκτέλεση του Paranoid Android (που την περίμενα πως και πως) με απογειωσε,με προσγείωσε και με ξανα-απογείωσε σύμφωνα με την κλιμάκωση του τραγουδιού ενώ στην μνήμη του κινητού μου βρίσκεται η όπως αναμενόταν συγκλονιστική ερμηνεία του Thom sto Street Spirit.
Και μόνο η παρουσία του Yorke καθώς και η φωνητική του δεινότητα φτάνει για να αισθανθείς δικαιωμένος που είσαι στο σωστό τόπο και χρόνο
Η υπόλοιπη μπαντα, δεμένη όσο ποτέ, έκανε τα μέγιστα-και τα κατάφερε να γεμίσει τον τεράστιο χώρο της orange stage με ατέλειωτα ριφς (ο J.Greenwood δικαιολογεί απόλυτα τον μισθό του και παίρνει μέρος σε πολλές σημαντικές για τα τραγούδια στιγμές ),με μελωδικά πιανα που έδιναν την θέση τους στα drum machines, τις παραμορφώσεις και τα synths-και φυσικά μη ξεχάσω να αναφέρω ότι ο ήχος ήταν εξαιρετικός, όπως πάντα άλλωστε.
Οι Radiohead είναι ένα όχι νέο πια γκρουπ,που έφτασε στο απόγειο της επιτυχίας και καθιέρωσης του πριν από δέκα και βαλε χρόνια και άνετα θα μπορούσε κάνεις να τους χαρακτηρίσει σαν την «αφρόκρεμα» του εναλλακτικού ροκ στην Γηραιά Αλβιωνα.Απο τότε απλά προσπαθεί να κρατηθεί ψηλά, με μια διάθεση καινοτομίας πάντα,(κάτι που λειτουργεί υπέρ του) και στηριζόμενο βέβαια στην αύρα που ακόμα και τώρα εκλύεται από ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της δεκαετίας του 90(δεν ξέρω τι είδους γκρουπ θα ήταν σήμερα χωρίς το Οk Computer,και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι είναι αξεπέραστο γι αυτό και άλλωστε δεν προσπαθούν από τότε να το επαναλάβουν).Απόδειξη για όλα αυτά, οι ίδιες τους οι συναυλιες,όπως τις ζούμε εμείς οι κοινοί θνητοί..
ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΘΡΟ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ http://www.mic.gr/
ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ROSKILDE,ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ NEIL YOUNG
Τετάρτη 9 Ιουλίου 2008
P.J.HARVEY:LIVE AT BADMINTON THEATER,ATHENS
«Ατέλειωτες ουρές σχηματίστηκαν χτες έξω από τα κεντρικά εκδοτήρια των μεγάλων ελληνικών πόλεων για ένα και μόνο εισιτήριο της δημοφιλούς αγγλίδας τραγουδίστριας και βασίλισσας της ποπ,P.J.Harvey!Υπολογίζεται ότι και τα 80000 εισιτήρια θα εξαντληθούν ως το τέλος της εβδομάδας και όλα αυτά μήνες πριν την μεγάλη συναυλία!»
Σε πιο άραγε κόσμο θα συνέβαινε το παραπάνω σενάριο?Τι σχέση με την πραγματικότητα θα είχε και μόνο η σκέψη για κάτι τέτοιο?
Θα πείτε καμιά. Και ο λόγος? Προφανέστατος. Άλλη είναι η βασίλισσα της ποπ.Για μισό λεπτό όμως: ποιος καθορίζει τι είναι ποπ και τι όχι?Εμεις που ακούμε, αγοράζουμε βλέπουμε, ξοδεύουμε? Οι δισκογραφικές που επενδύουν? Τα media που προωθούν? Με τι κριτήρια όλα αυτά?το ότι η μουσική είναι διασκέδαση ας πούμε?και γιατί να είναι διασκέδαση μόνο ο χορός και το «κούνημα» η έστω το κουπλέ και όχι η ίδια η μουσική, οι στίχοι, η αυθεντικότητα του καλλιτέχνη ,το πώς παρουσιάζει το έργο και φυσικά το τελικό αποτέλεσμα που μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη ευφορία και ανάταση ψυχής η ακόμα και σε συναισθηματικό παραλήρημα του θεατή-ακροατη?Γιατι αν ισχύουν τα τελευταία, τότε το βράδυ της Τρίτης(30/6) είδαμε την πραγματική βασίλισσα, στο θέατρο Badminton,στην Αθήνα..
Τώρα τι να πρωτοαναφέρω για την συναυλία?H Poly J. Harvey κατάφερε με την παρουσία της και μόνο να γεμίσει το θέατρο και χωρίς την βοήθεια κανενός μουσικού να παρουσιάσει ένα τέτοιο show-παράσταση, που προσωπικά δεν το έχω ξαναδεί από κανέναν και καμιά. Πόσοι καλλιτέχνες αυτής της μουσικής , έχουν τολμήσει να βγουν μόνοι στην σκηνή και να παίζουν 6-7 διαφορετικά όργανα και εσύ πέρα από το ότι μένεις άγαλμα,να μη καταλαβαίνεις την διαφορά?Πολυ λίγοι.. «είναι ωραία όταν παίζεις μόνος σου τα τραγούδια σου,γιατι αυτά ακούγονται όπως ακριβώς δημιουργήθηκαν!» είπε κάποια στιγμή η καλλιτέχνης. Ξεκίνησε με μια διαολεμένη εκτέλεση του “to bring you my love”,και του “send his love to me”,με την απαραίτητη συνοδεία της Gibson,έκανε ένα πέρασμα από το πρόσφατο της άλμπουμ White Chalk(The Devil,The Piano) βάζοντας μας για τα καλά στο κλίμα με το πιάνο της να παίρνει φωτιά και συνέχισε επιλέγοντας τραγούδια από όλες σχεδόν της δουλειές και όχι μόνο από το πλέον γνωστό και επιτυχημένο “Stories from the city..”
Να πω για την φωνή της?Που άλλοτε γλυκιά και μελωδική και άλλοτε τραχιά και επιβλητική,άλλοτε δυνατή και άλλοτε ψιθυριστή ,άλλοτε καθαρή και άλλοτε υπόκωφη, σε κρατούσε συνέχεια σε κατάσταση εκστασιασμού? Να πω για την ερμηνεία που σε ορισμένες στιγμές ήταν συγκλονιστική?(Com’on Billy, Angelene,Snake) Ή για τις στιγμές που σε παρέσερνε σε ένα τρελό, διονυσιακό, μεθυστικό χορό, ναι χορό! (Down by the Water, My Beautiful Leah) με την βοήθεια του autoharp ή του drum machine που η ίδια έπαιζε?
Να πω για την συνολική παρουσια, αυτή την ήρεμη γλυκύτητα,το τρυφερό χαμόγελο που σε συνδυασμό με το κατάλευκο βικτωριανού τύπου(!) φορεμα,σου δημιουργούσε την επιθυμία να ανέβεις στην σκηνή και αφού της δώσεις ένα ευχαριστήριο φιλι,να της πιάσεις το χέρι και να της ζητήσεις ένα και μοναδικό χορό? Ακόμα και όταν της ξέφυγε από το στόμα για δευτερόλεπτα η φυσαρμόνικα(white chalk),μας αποζημίωσε με το «μη με μαλώσετε» εκείνο χαμόγελο του 12 χρόνου κοριτσιού αμέσως μετά την ζαβολιά»..
Ότι ήθελε έκανε η Polly…Η μουσική της, έτσι κι αλλιώς γεννά συναισθήματα-πόσο μάλλον όταν την ακούς ζωντανά. Τότε μόνο αυτά παίρνουν σάρκα και οστά, βιώνεις και συ μαζί της σε ένα διαδοχικό και ατελείωτο μουσικοακουστικό-θεατρικό πανδαιμόνιο, την χαρά, την θλίψη, τον πόνο, την οργή, την αγωνία, την ελπίδα, την απογοήτευση…
Αφού μάγεψε, μας ευχαρίστησε (μέσα σε αποθέωση)και απλά ανανέωσε το ραντεβού για την επομένη φορά. Θα είμαι συνεπής. Μέχρι τότε έχω αποθηκεύσει πολύ βαθιά μέσα στην μνήμη του εγκεφάλου μου τούτη τη βραδιά.
ΥΓ
Ίσως ήμουν υπερβολικός στην εισαγωγή, όμως πιστεύω ότι στον καθένα μας αμέσως μετά από μια συναυλία έρχονται αυθόρμητα κάποιες σκέψεις, δεν έχει σημασία ποιες. Εμένα λοιπόν μου ήρθε στο μυαλό το δελτίο ειδήσεων που άκουγα το πρωί εκείνης της μέρας. Και αμέσως μετά σκέφτηκα το πόσο καλά έκανα που ταξίδεψα τόσα χιλιόμετρα για να πάρω λίγο από την μαγεία μαζί μου πίσω. Τώρα, εσείς αν θέλετε ,στηθείτε στην ουρά ή παρακαλέστε για ένα εισιτήριο της Madonna..
Το track list:
Bring You My Love
Send His Love To Me
When Under Ether
The Devil
White Chalk
Man-Size
Angelene
My Beautiful Leah
Nina in Ecstasy
Electric Light
Snake
Shame
Big Exit
Down By The Water
Grow
The Dancer
Rid Of Me
Mountain
Silence
C’mon Billy
The Piano
The Desperate Kingdom Of Love
* ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΘΡΟ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ www.mic.gr
check here:
http://www.mic.gr/Live.asp?id=15661
Τετάρτη 2 Ιουλίου 2008
EJECT FESTIVAL 2008
Είναι δύσκολο να φύγεις δυσαρεστημένος από συναυλιία των James!
Πράγματι έτσι είναι.Είναι δημοφιλείς άλλωστε και αγαπητοί στη χώρα μας,οπότε..
Βέβαια,το Eject δεν ηταν μόνο μια συναυλία.Κακά τα ψέματα όμως,οι περισσότεροι ήξεραν ποιούς θα πάνε να δουν.Εγώ δεν θα σας κουράσω με πολλές κριτικές και θα πώ μόνο για όσα είδα:
Stereo Mc's:
"Deep,Down and Dirty"!Στην κυριολεξία!Τόσο ο frontman Rob-b όσο και το υπόλοιπο τημ,απέδειξαν γιατί είναι μια από τις πιο πετυχημένες hip-hop μπαντες στην Γηραία Αλβιώνα και όχι μόνο.Ασταμάτητος ρυθμός,"μαύρη σόουλ,ξεφάντωμα και πάρτυ φυσικά στα hits Step it up,Connected,Deep down and Dirty..θα τους προτιμούσα σε κλειστό χώρο.
James:
Ισχύει η πιό πανω διαπίστωση.Απλά ο Tim Booth και η (αναμφισβήτητα εξαιρετικά δεμένη)μπάντα του,έκαναν πάλι καλά την δουλιά τους.Δεν τους είδα πέρσι,μου είπαν ότι ήταν το ίδιο καλοί-ίσως και καλύτεροι.Με έμφαση στα γνωστά τραγούδια-επιτυχίες αλλά και τα καινούργια να αρέσουν,κράτησαν την φλόγα αναμένη ως το τέλος.Ανεξάρτητα από το αν είσαι φαν ή όχι,εκτελέσεις σαν αυτή του "Loose control",Tommorow,Sit down ,δεν σ αφήνουν αδιάφορο.Κορυφαίες στιγμές επίσης οι στιγμές του encore με Getting away with it,Laid και Sometimes,να δημιουργούν καταστάσεις συγκίνησης αλλά και ευφορίας.
Ο ήχος μέτριος προς το κακός,ο κόσμος (λιγότερος από περσι μου λένε)όπως ήταν αναμενόμενο,εκδηλωτικός και με το παραπάνω.Κάτι έχει αυτή η μπάντα με την Ελλάδα.Καμιά ρίζα λέτε και αυτοί?
U.N.K.L.E
"****σαν και έδειραν!Ολα τα λεφτά για μένα..Τι και αν δεν είχαν τον Joss ή τον Ian μαζί τους?Αμα είσαι,είσαι..Τα "χώσαν" κανονικά,ενα φοβερό κράμα electronica και Rock,με ξεσπάσματα που σε απογείωναν με τη μία!Ο κόσμος ανταποκρίθηκε και έκατσε μέχρι αργά και το μόνο που αμαυρώνει την εμφάνιση αυτή,είναι ο απαράδεκτος ήχος που πρόσφερε η συγκεκριμένη αίθουσα(ναι εκείνο το χάος που στέγαζε κάποτε αεροπλάνα!!!).Κρίμα γιατι μιλάμε για ενα project με ήχο που ¨γεμίζει " στάδια και που φυσικά απαιτεί περισσότερο σεβασμό από τους διοργανωτές.
Και μιας και έγινε η αναφορά,κάποτε ας καταλάβουν καποιοι ότι οι μουσικόφιλοι που τρέχουν απ' όλα τα μέρη της Ελλάδας για να γεμίσουν τις συναυλίες τους,αξίζουν καλύτερη συμπεριφορά.Τουλαχιστον εγώ,όταν πληρώνω 5 ευρώ την κανονική μπυρα ακι 55 ευρω εισητήριο,απαιτώ να μην περιμένω 30-45 λεπτά στην ουρά (2 ουρές παρακαλώ,μία για κουπόνια και μία για το ποτό)για να δροσίσω το λαρύγγι μου..
Τετάρτη 25 Ιουνίου 2008
VIVA LA VIDA! OI COLDPAY ΓΡΑΦΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
N1 στην Αγγλία σε albums,singles,downloads και Ν1 στις ΗΠΑ στα singles!Ολα καλά για τους Coldplay που καταφέρνουν κάτι μάλλον σπάνιο για βρετανική μπάντα τα τελευταία χρόνια.Μετά από λίγο "ξεσκόνισμα",η Σκουριά σας θυμίζει την λίστα με τα βρετανικά Ν1's του HOT 100 στην Αμερική.Δεν αναφέρονται τα ντουέτα και οι συνεργασίες.Οπως φαίνεται παρακάτω,την "μερίδα του λέοντος" την έχουν τα "σκαθάρια" που αν υπολογίσουμε και τα Ν1 στις σόλο τους καριέρες,φτάνουν συνολικά τα 35!
Όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο πιό σπάνιο το φαινόμενο,ειδικά μετα τα late 80's.Τελευταίο βρετανικό γκρουπ στο Ν1,οι Spice Girls,πριν από 11 χρόνια!Άυριο θα δούμε αν το Viva la Vida θα "πατήσει "κορυφή και στα αλμπουμς,οπότε ανάλογη θα είναι και η επόμενη ρετρό αναφορά μας..
1965
1975
Σάββατο 14 Ιουνίου 2008
TΕΛΟΣ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ? EURO 2008..
Τελικά παίζει η εθνική μας το πιο "καταστροφικό" και οπισθοδρομικό ποδόσφαιρο και όντως δεν θα πρεπε να βρίσκεται στα γήπεδα της Αυστρίας?"Βρε,άιντε από δω",είναι η πρώτη αντίδραση καθενός μας,"παλιοζηλιάριδες,κομπλεξικοί Ευρωπαίοι" κλπ κλπ..Ή μήπως πρέπει να το σκεφτούμε λίγο?
Ούτε το 2004,ούτε και τώρα είπε κανένας (πλην κάποιων ...ονειροπαρμένων)ότι η Εθνική Ελλάδας παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο και όσοι ξέρουν έστω και λίγο από μπάλα, γνωρίζουν γιατί κατάφερε αυτό το ασύλληπτο κατόρθωμα πριν από 4 χρόνια.Σίγουρα δεν είχε καμία σχέση με την ποιότητα,την τεχνική κατάρτιση και το ωραίο θέαμα που βλέπουμε στο φετινό Euro από πολλές ομάδες-πλην της δικιάς μας.Ε,και?Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ποιοί είμαστε,χωρίς βέβαια να επιστρέψουμε στην νοοτροπία της "ψωρο-κωσταινας"!Η Ελλάδα παρά τα θετικά βήματα τα τελευταία χρόνια,παραμένει στον πάτο της ποδοσφαιρικής Ευρώπης,πιο κάτω από όλες σχεδόν τις χώρες που βλέπουμε αυτές τις μέρες και ας είμαστε στην πανευρωπαική κατάταξη όγδοοι.Είναι πλασματικό αυτό,το πιστεύω και έχει να κάνει με τα επιτεύγματα των συγκεκριμένων παικτών με τον συγκεκριμένο προπονητή.Πάντα είχαμε πρόβλημα στο σκοράρισμα(στημένες μπαλιές,καμιά αναμπομπούλα,σέντρες),στην ανάπτυξη,στην ταχύτητα...εκτός βέβαια από την άμυνα και την πίεση στο κέντρο που την μάθαμε καλά.Πόσα γκολ έχουμε δει απο τους διεθνείς μας σαν αυτό του Ανρί(όσο απλό και αν φαίνεται,θέλει τεράστια τεχνική για να στείλεις το τόπι έτσι στα δίχτυα και κανείς από τους φωστήρες σχολιαστές μας δεν το ανέφερε),του Ρόμπιν χτες ή του Τσαβι κλπ?Τι σχέση έχει η μπάλα που παίζουμε μ αυτή που παίζουν όχι τα λογικά μόνο φαβορί αλλά ομάδες όπως η Κροατια,η Ολλανδία,η Ρουμανία η Τουρκία και η μη φοβισμένη και αγχωμένη αυτή τη φορά,Πορτογαλία?Υπάρχει διαφορά,μικρότερη ίσως από άλλες εποχές,αλλά υπάρχει.Και αντισταθμίζεται με το πάθος,την ομαδικότητα,την δυνατή άμυνα,την τύχη ίσως.Το ξέρει ο κόουτς αυτό,γι αυτό και στήνει συντηρητικά την ομάδα(οι γραμμες αυτές γράφονται πριν το Ελλάδα-Ρωσία),το ξέρουν και οι ξένοι γι αυτό τσατίστηκαν τότε και βγάζουν την χολή τους τώρα..Η Ελληνική ψυχή λοιπόν?Δεν λέω προς Θεού ότι δεν υπάρχει ποιότητα,απλά δεν φτάνει αυτη των άλλων-τι να κάνουμε...
****μετα τον αγώνα με τη Ρωσία,παρά την προσπάθεια και την καλή εμφάνιση,φαίνεται ότι έτσι είναι τα πράγματα,δυστυχώς..Αποψη μου είναι ότι περισσότερο σημασία έχει η συνεχής παρουσία της Εθνικής σε τελικά διοργανώσεων,παρά το να έχει πρόσκαιρες επιτυχίες..Ετσι μπορεί να χτιστεί μιά ποδοσφαιρική δύναμη,με πολλές εμπειρίες(και τίτλο βέβαια στην κατοχή της) και αξιόποίηση των καλύτερων ταλέντων,συν την επιθετική νοοτροπία που πρέπει κάθε προπονητής να διοχετεύει..γιατί στο ποδόσφαιρο βλέπεις και τις 2 εστίες..και χωρίς το γκολ,είσαι χαμένος αλλά και αντιπαθής!
Γενικά για το EURO 2008 τώρα,νομίζω βλέπουμε ένα πολύ καλό ποδόσφαιρο με πολλές συγκινήσεις ,ομάδες που τρέχουν πολύ,ωραία γκολ και αρκετούς τεχνίτες παίκτες,σασπένς...ότι θέλει δηλαδή ο κάθε ποδοσφαιρόφιλος!Το μόνο που λείπει βέβαια,είναι οι παίχτες τύπου Ζιντάν..Με βάση το πρόγραμμα(κομμένο-ραμένο για τελικό Γερμανίας-Ιταλίας) και τα μέχρι τώρα δεδομένα,είναι πολύ πιθανό να δούμε μία εκ των Ολλανδίας ή Ιταλίας από τη μία και Κροατίας ή Πορτογαλίας(αν καταφέρουν αυτοί να αποκλείσουν την Γερμανία) από την άλλη στον τελικό,με πολύ μεγάλες πιθανότητες στους πρώτους..
Σάββατο 7 Ιουνίου 2008
ROSKILDE 2008-DENMARK
Ήρθε η ώρα..όσοι πιστοί,βιαστείτε..
Μεταφέρω αυτούσια την παρουσίαση του Γιάννη Παπαιωάννου για την φετινή διοργάνωση.Ευχομαι φέτος ο καιρός να μας κάνει τα κέφια..
"Roskilde '08, για άλλη μια χρονιά το μεγάλο καλοκαιρινό Festival
Έτοιμος δηλώνει από τώρα ο μεγάλος Σκανδιναβικός θεσμός, το Roskilde Festival, που ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες το φετινό του πρόγραμμα. Όσοι γνωρίζουν την εκλεκτικότητα και την πολυσυλλεκτικότητα του Roskilde Festival, ήξεραν βέβαια να περιμένουν γι' άλλη μια φορά τα μεγαλύτερα και πιο αντιπροσωπευτικά ονόματα απ' όλες τις σύγχρονες σκηνές και τάσεις, αλλά και μερικές παλαιότερες. Δίπλα λοιπόν στους Radiohead, την "αριστοκρατία" της brit-pop, στέκονται οι τέσσερις δεκαετίες ιστορίας του Neil Young και δίπλα στο ξανανιωμένο πρόσωπο του Nick Cave με τους Grinderman οι My Bloody Valentine, κι ο "δήμαρχος" της hip-hop Νέας Υόρκης Jay-Z παρέα με τους Slayer και τους Chemical Brothers. Κι αυτοί είναι βέβαια μόνον οι headliners, καθώς από κοντά ακολουθούν ονόματα όπως η Cat Power, οι Black Mountain, Bonnie Prince Billy, Kings Of Leon, The Streets, Band Of Horses, M.I.A., Hellacopters (στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους), Raveonettes, Cult, Gnarls Barkley, Gossip, Liars, Dengue Fever, Clutch, Tokyo Police Club, Holy Fuck, Notwist, Joan As Police Woman, Hot Chip, Dillinger Escape Plan, Goldfrapp, Efterklang, Yeasayer, Sharon Jones & The Dap Kings, Kate Nash, No Age, Jose Gonzalez κλπ. μαζί με πανστρατιά world, electronica, dance και hip-hop, ενώ κι η δραστήρια και πολύ ενδιαφέρουσα σκανδιναβική σκηνή δίνει φυσικά σύσσωμη το παρόν (το πλήρες line-up εδώ).
Περισσότερα από 180 ονόματα στο σύνολο, θα παρελάσουν επί τέσσερις ημέρες απ' τις επτά σκηνές του festival και μπροστά σε περίπου 110,000 κοινού. Καταξιωμένο ανάμεσα στα μεγαλύτερα καλοκαιρινά festival της Ευρώπης, το Roskilde Festival διεκδικεί οπωσδήποτε τον τίτλο του κορυφαίου με την υποδειγματική και διεξοδική του οργάνωση, που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια του κοινού. Είναι όμως και το μοναδικό που, στηριγμένο στην εθελοντική εργασία 25,000 εθελοντών, αφιερώνει τα κέρδη του σε επιλεγμένους ανθρωπιστικούς στόχους που αποτελούν και το θέμα κάθε χρονιάς. Φετινός στόχος, για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο, η υποστήριξη του Fair Trade και των διεθνών οργανώσεων που προσπαθούν να ενισχύσουν την βιώσιμη ανάπτυξη των χωρών του τρίτου κόσμου.
To Roskilde Festival που κλείνει φέτος 38 χρόνια, θ' ανοίξει τις πύλες του απ' τις 3 μέχρι τις 6 Ιουλίου στην ομώνυμη γραφική πόλη της Δανίας (μισή περίπου ώρα με το τραίνο απ' την Κοπεγχάγη) και ιστορική πρωτεύουσα των Vikings. Τέσσερις ημέρες νωρίτερα (29/6) θ' ανοίξει όπως κάθε φορά ο αχανής αλλά άρτια οργανωμένος χώρος camping με πάρα πολλά events και την Pavilion Junior σκηνή με όλα τα νέα και υποσχόμενα σκανδιναβικά ονόματα, ιδανική "προθέρμανση" για τις τέσσερις ημέρες του festival που θα επακολουθήσουν και την εμπειρία της Orange Stage (κεντρική σκηνή), το γνωστό "orange feeling". Περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα του festival.
Έτοιμος δηλώνει από τώρα ο μεγάλος Σκανδιναβικός θεσμός, το Roskilde Festival, που ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες το φετινό του πρόγραμμα. Όσοι γνωρίζουν την εκλεκτικότητα και την πολυσυλλεκτικότητα του Roskilde Festival, ήξεραν βέβαια να περιμένουν γι' άλλη μια φορά τα μεγαλύτερα και πιο αντιπροσωπευτικά ονόματα απ' όλες τις σύγχρονες σκηνές και τάσεις, αλλά και μερικές παλαιότερες. Δίπλα λοιπόν στους Radiohead, την "αριστοκρατία" της brit-pop, στέκονται οι τέσσερις δεκαετίες ιστορίας του Neil Young και δίπλα στο ξανανιωμένο πρόσωπο του Nick Cave με τους Grinderman οι My Bloody Valentine, κι ο "δήμαρχος" της hip-hop Νέας Υόρκης Jay-Z παρέα με τους Slayer και τους Chemical Brothers. Κι αυτοί είναι βέβαια μόνον οι headliners, καθώς από κοντά ακολουθούν ονόματα όπως η Cat Power, οι Black Mountain, Bonnie Prince Billy, Kings Of Leon, The Streets, Band Of Horses, M.I.A., Hellacopters (στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους), Raveonettes, Cult, Gnarls Barkley, Gossip, Liars, Dengue Fever, Clutch, Tokyo Police Club, Holy Fuck, Notwist, Joan As Police Woman, Hot Chip, Dillinger Escape Plan, Goldfrapp, Efterklang, Yeasayer, Sharon Jones & The Dap Kings, Kate Nash, No Age, Jose Gonzalez κλπ. μαζί με πανστρατιά world, electronica, dance και hip-hop, ενώ κι η δραστήρια και πολύ ενδιαφέρουσα σκανδιναβική σκηνή δίνει φυσικά σύσσωμη το παρόν (το πλήρες line-up εδώ).
Περισσότερα από 180 ονόματα στο σύνολο, θα παρελάσουν επί τέσσερις ημέρες απ' τις επτά σκηνές του festival και μπροστά σε περίπου 110,000 κοινού. Καταξιωμένο ανάμεσα στα μεγαλύτερα καλοκαιρινά festival της Ευρώπης, το Roskilde Festival διεκδικεί οπωσδήποτε τον τίτλο του κορυφαίου με την υποδειγματική και διεξοδική του οργάνωση, που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια του κοινού. Είναι όμως και το μοναδικό που, στηριγμένο στην εθελοντική εργασία 25,000 εθελοντών, αφιερώνει τα κέρδη του σε επιλεγμένους ανθρωπιστικούς στόχους που αποτελούν και το θέμα κάθε χρονιάς. Φετινός στόχος, για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο, η υποστήριξη του Fair Trade και των διεθνών οργανώσεων που προσπαθούν να ενισχύσουν την βιώσιμη ανάπτυξη των χωρών του τρίτου κόσμου.
To Roskilde Festival που κλείνει φέτος 38 χρόνια, θ' ανοίξει τις πύλες του απ' τις 3 μέχρι τις 6 Ιουλίου στην ομώνυμη γραφική πόλη της Δανίας (μισή περίπου ώρα με το τραίνο απ' την Κοπεγχάγη) και ιστορική πρωτεύουσα των Vikings. Τέσσερις ημέρες νωρίτερα (29/6) θ' ανοίξει όπως κάθε φορά ο αχανής αλλά άρτια οργανωμένος χώρος camping με πάρα πολλά events και την Pavilion Junior σκηνή με όλα τα νέα και υποσχόμενα σκανδιναβικά ονόματα, ιδανική "προθέρμανση" για τις τέσσερις ημέρες του festival που θα επακολουθήσουν και την εμπειρία της Orange Stage (κεντρική σκηνή), το γνωστό "orange feeling". Περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα του festival.
Παρασκευή 30 Μαΐου 2008
ALBUM ΤΟΥ ΜΗΝΑ
MY MORNING JACKET-"EVIL URGES"
Το προηγούμενο αλμπουμ(2005) των αμερικανών indie-rockers My Morning Jacket με τίτλο "Ζ",ακόμα να βγει από το player.Δεν είναι τυχαία μπάντα το σχήμα του Jim James και το δείχνουν και εδώ,από το πρώτο λεπτό της μουσικής η οποία σε ταξιδεύει (και ας θυμίζει αναπόφευκτα στιγμές των Radiohead,Wilco,Neil Young αλλά και Prince!) σε τόπους μακρινούς..
Ξεχωρίζω-μετα από 2 μόνο ακούσματα-το απρόσμενο(και εκπληκτικό,τραχύ,σκοτεινό) "Highly suspicious" και το ρυθμικό μεν,μελαγχολικό δε,"Touch me i m going to scream II",το οποίο μπορεί και να γίνει το soundtrack του καλοκαιριού και θα μεταδίδεται φυσικά και στην εκπομπή,τη μεθυστική μπαλάντα "the Librarian",το "Sec walking",το 'Touch me i m going to screamI"....τα "μπορούμε να σας ροκάρουμε","Aluminum Park" και "Remnants"....
Τα λόγια περιτά,λιώστε το!
****Πείτε με τρελό,αλλά εμένα το εξώφυλλο του Evil Urges,μου
θυμίζει κάτι..
Δευτέρα 26 Μαΐου 2008
SUMMER FESTIVALS GUIDE
Για τους περισσότερους καλοκαίρι σημαίνει διακοπές,ταξίδια,θάλασσα, και ξεκούραση.Για τους μουσικόφιλους όμως που θέλουν να συνδιάσουν τα παραπάνω (εκτός από την σωματική ξεκούραση βέβαια),υπάρχουν τα καλοκαιρινά festivals σε όλη την Ευρώπη που και φέτος παρουσιάζουν ενδιαφέρον.Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα,εκτός από μουσικό-καλλιτεχνικό ενδιαφέρον,αποτελούν γενικότερα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ξεφάντωμα,τουρισμό και άλλα τέτοια ωραία πράγματα που έρχονται για να ¨δεσουν το γλυκό".. Εχει χαβαλέ το θέμα και το ξέρετε όσοι έχετε ταξιδέψει έξω,έστω και μία φορά.Ρίξτε μια ματιά λοιπόν στα παρακάτω links και ξεκινήστε την έρευνα.Για τα βρετανικά festivals θα γίνει ξεχωριστή αναφορά,έτσι κι αλλιώς sold out είναι τα περισσότερα,όπως επίσης και ιδιαίτερη μνεία θα γίνει για το Roskilde στο οποίο απ 'οτι φαίνεται θα πάω και φέτος.Για τις ελληνικές διοργανώσεις,πιστεύω ενημερώνεστε και από αλλού.http://www.yourope.org/yourope_festivals.aspx
http://studenttravel.about.com/od/coolevents/tp/music_fest_eurs.htm
http://www.frootsmag.com/content/festivals/europe/
http://www.frootsmag.com/content/festivals/gb/
Κυριακή 25 Μαΐου 2008
RADIO DAYS!
Αυτό είναι το παράθυρο μου από εδώ και πέρα τις Πέμπτες και τις Παρασκευές τα βράδια...
Ειδικά την Πέμπτη που μας πέρασε,έζησα αυτό που θα ήθελε να ζεί συχνά κάθε ραδ.παραγωγός.Ενα απίστευτο κοινό με μια απίστευτη διάθεση και ένα τεράστιο "καλώς ήρθες"..Ακροατές αλλά και οι άνθρωποι του Imagine 89.7 μου επιφύλαξαν τέτοια υποδοχή που θα την ζήλευε ο καθένας.Θα περάσουμε καλά..
Σάββατο 17 Μαΐου 2008
ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ...
....και το όνομα αυτού,IMAGINE 89,7!
ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΠΑΛΙ ,ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΒΡΑΔΥ
Φυσικό δεν είναι όταν αλλάζεις σελίδα να νιώθεις ανυπομονησία και όρεξη για νέες προκλήσεις,ίσως και αγωνία για το άγνωστο?Κάπως έτσι λοιπόν γράφονται αυτές οι γραμμές.Βέβαια ο Imagine ούτε άγνωστος είναι,ούτε έκπληξη αποτελεί για μένα,ούτε ήρθε από το πουθενά η συνεργασία μου με το πιό "φρέσκο" και πετυχημένο ραδιόφωνο της πόλης-αυτή τη στιγμή,με ότι και να σημαίνει αυτό...Απλά κάποιες εξελίξεις στον 1055 ροκ για τις οποίες μιλήσαμε ήδη,επιτάχυναν τα πράγματα,λειτούργησαν καταλυτικά.Αυτά για όσους με ρωτούν,τι και πως και τα λοιπά.
Ηδη από τις πρώτες μέρες διαπιστώνω ότι το κλίμα είναι εξαιρετικό,βρήκα όντως"παλιόφιλους" εκεί και οι φιλίες είναι ζήτημα χρόνου να αυξηθούν περισσότερο.
Μη ξεχνάμε,πάνω απ' όλα αυτά,η ΜΟΥΣΙΚΗ.Και για αυτό το μόνο που έχω να προσθέσω,είναι...υπομονή!
Τα λέμε την Πέμπτη.
ΥΓ. Και η "Σκουριά"?Δεν ανέφερα τίποτα γιατί δεν ξέρω αν η εκπομπή θα έχει τον ίδιο τίτλο και στο νέο περιβάλλον.Σκέφτομαι να την ¨ξεκουράσω" λίγο όπως είχα κάνει και παλιότερα στον rock radio(η σκουριά υφίσταται σαν όνομασία εδώ και πάνω από 10 χρόνια!).Είπαμε,"δεν κοιμάται",όχι δεν "ξαποσταίνει"...
Κυριακή 11 Μαΐου 2008
AND LIFE GOES ON..
Η ζωή συνεχίζεται και χωρίς την "Σκουριά" στο ράδιο-προς το παρόν.Καλά είναι και τα διαλείμματα αλλά εντός των ημερών θα υπάρξουν μάλλον καλά νέα όσον αφορά τη ραδιοφωνική συνέχεια ..Υπομονή.
Κάποιοι αφού διάβασαν τις προηγούμενες αναρτήσεις με αποκάλεσαν μέχρι και ..ρομαντικό!Και έτσι να είναι,κακό είναι?Να ξεκαθαρίσω κάτι.Είμαι υπέρ των άκρων σε τέτοια θέματα.Θα υποστήριζα με όλη μου τη ενέργεια ακόμα και μιά ερασιτεχνική προσπάθεια με μπόλικο ρομαντισμό και ενθουσιασμό-αρκεί να έχει ποιότητα,αυθεντικότητα και να τροφοδοτείται από ανθρώπους με ανοιχτά μυαλά.Μ αρέσει όμως και ο σωστός επαγγελματισμός,η οργάνωση,οι υψηλοί στόχοι,το να είσαι εκεί που είσαι γιατί ξέρεις ποιός είσαι και τι ακριβώς θέλεις.Και να έχεις το know how για να το πετύχεις(αν όχι,επενδύεις σε ανθρώπους που το έχουν).Ή το ένα λοιπόν,ή το άλλο.Τα ενδιάμεσα με εκνευρίζουν αφάνταστα και προσπαθώ(χωρίς αποτέλεσμα πάντα) να τα αποφεύγω.Αυτά.
Τις προάλλες καθήσαμε με τον φίλο μου τον ΤΤ και θυμηθήκαμε ένα ένα τα τραγούδια που ακόυστηκαν με έμφαση πρώτα στη Σκουριά και μετά οπουδήποτε αλλού τουλάχιστον στη πόλη.Να λοιπόν τα πιό "ζουμερά".
Duffy-Mercy
Amy McDonald-this is the life
Amy Whinehouse-Back to Black
Smashing Pumkins-thats the way my love is
Bruce Springsteen-Long walk home
Radiohead-Jigsaw falling into place
Feist-1,2,3,4
Yeah Yeah Yeah's-Down boy
Queens of the stone Age-make it with chu
Paulo Nutini-New shoes
The View-same jeans
Porcupine Tree-Sentimental
Killers-Dont shoot me santa
Arctic Monkeys-you know i m no good(Amy's cover)
Red Hot Chilli Pepers-snow
Gnarls Burkley-Run
Neil Young-Ordinary people
Black crowes-goodbye daughters of the revolution
The Frattelis-Whistle for the choir
Beck-i think i m in love
Supergrass-Diamond hoo ha man
Moby-Extreme ways(bourne's ultimate)
Kings of leon-knocked up
The decemberists-summer
The Killers-Romeo & Juliet
The National-Brainy/Mistaken for strangers
Plastiscines-Mister driver
Muse-Map of the Problematique
Ben Harper-say you will
Lilly Allen-little things
The Gribs-mens needs
Velvet revolver-The last fight
White stripes-Conquest
Drive by truckers-Home field advantage
REM-Hollow man
Rober Plant/alisson Krauss-rich woman
UNKLE-Keys to the Kingdom
Mark Ronson/Amy Winehouse-Valerie
Adele-cold shoulder
Scounting for Girls-elvis aint dead
The Wombats-moving to N.Y.
Grinderman-vortex
Σίγουρα υπήρξαν και άλλα που ίσως δεν έγιναν γνωστά και φυσικά μη ξεχνάμε κάτι που πολλοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί(για να μη πω και ολόκληροι σταθμοί) σκόπιμα λησμονούν.Η μουσική είναι κτήμα των καλλιτεχνών-δημιουργών και κανένας δεν έχει το δικαίωμα ούτε να την απομονώνει απ αυτούς,ούτε να την οικοιοποιείται.Το ράδιο είναι το μέσο για να φτάνουν στα αυτιά μας όλα αυτά και η δουλειά του και μαγκιά του είναι να τα βρίσκει,να τα φιλτράρει και να τα παρουσιάζει.Τίποτα λιγότερο,τίποτα περισσότερο και ο καθένας στο είδος του φυσικά.
Κάποιοι αφού διάβασαν τις προηγούμενες αναρτήσεις με αποκάλεσαν μέχρι και ..ρομαντικό!Και έτσι να είναι,κακό είναι?Να ξεκαθαρίσω κάτι.Είμαι υπέρ των άκρων σε τέτοια θέματα.Θα υποστήριζα με όλη μου τη ενέργεια ακόμα και μιά ερασιτεχνική προσπάθεια με μπόλικο ρομαντισμό και ενθουσιασμό-αρκεί να έχει ποιότητα,αυθεντικότητα και να τροφοδοτείται από ανθρώπους με ανοιχτά μυαλά.Μ αρέσει όμως και ο σωστός επαγγελματισμός,η οργάνωση,οι υψηλοί στόχοι,το να είσαι εκεί που είσαι γιατί ξέρεις ποιός είσαι και τι ακριβώς θέλεις.Και να έχεις το know how για να το πετύχεις(αν όχι,επενδύεις σε ανθρώπους που το έχουν).Ή το ένα λοιπόν,ή το άλλο.Τα ενδιάμεσα με εκνευρίζουν αφάνταστα και προσπαθώ(χωρίς αποτέλεσμα πάντα) να τα αποφεύγω.Αυτά.
Τις προάλλες καθήσαμε με τον φίλο μου τον ΤΤ και θυμηθήκαμε ένα ένα τα τραγούδια που ακόυστηκαν με έμφαση πρώτα στη Σκουριά και μετά οπουδήποτε αλλού τουλάχιστον στη πόλη.Να λοιπόν τα πιό "ζουμερά".
Duffy-Mercy
Amy McDonald-this is the life
Amy Whinehouse-Back to Black
Smashing Pumkins-thats the way my love is
Bruce Springsteen-Long walk home
Radiohead-Jigsaw falling into place
Feist-1,2,3,4
Yeah Yeah Yeah's-Down boy
Queens of the stone Age-make it with chu
Paulo Nutini-New shoes
The View-same jeans
Porcupine Tree-Sentimental
Killers-Dont shoot me santa
Arctic Monkeys-you know i m no good(Amy's cover)
Red Hot Chilli Pepers-snow
Gnarls Burkley-Run
Neil Young-Ordinary people
Black crowes-goodbye daughters of the revolution
The Frattelis-Whistle for the choir
Beck-i think i m in love
Supergrass-Diamond hoo ha man
Moby-Extreme ways(bourne's ultimate)
Kings of leon-knocked up
The decemberists-summer
The Killers-Romeo & Juliet
The National-Brainy/Mistaken for strangers
Plastiscines-Mister driver
Muse-Map of the Problematique
Ben Harper-say you will
Lilly Allen-little things
The Gribs-mens needs
Velvet revolver-The last fight
White stripes-Conquest
Drive by truckers-Home field advantage
REM-Hollow man
Rober Plant/alisson Krauss-rich woman
UNKLE-Keys to the Kingdom
Mark Ronson/Amy Winehouse-Valerie
Adele-cold shoulder
Scounting for Girls-elvis aint dead
The Wombats-moving to N.Y.
Grinderman-vortex
Σίγουρα υπήρξαν και άλλα που ίσως δεν έγιναν γνωστά και φυσικά μη ξεχνάμε κάτι που πολλοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί(για να μη πω και ολόκληροι σταθμοί) σκόπιμα λησμονούν.Η μουσική είναι κτήμα των καλλιτεχνών-δημιουργών και κανένας δεν έχει το δικαίωμα ούτε να την απομονώνει απ αυτούς,ούτε να την οικοιοποιείται.Το ράδιο είναι το μέσο για να φτάνουν στα αυτιά μας όλα αυτά και η δουλειά του και μαγκιά του είναι να τα βρίσκει,να τα φιλτράρει και να τα παρουσιάζει.Τίποτα λιγότερο,τίποτα περισσότερο και ο καθένας στο είδος του φυσικά.
ΑΞΙΖΕ Η ΑΝΑΜΟΝΗ?
Είναι καταδικασμένοι να προκαλούν πολλές συζητήσεις όταν κυκλοφορούν δίσκο-σπάνια δηλαδή.Σκοτεινό και μουντό (πως αλλιώς θα ταν?) το "Third" ήρθε για να συμπληρώσει την τριλογία.Θα μείνει όπως τα άλλα 2?Δεν είμαι σίγουρος γι αυτό,καθώς θέλει προσοχή και κυρίως ανάλογη διάθεση για να το νίωσεις.Οι Portishead είναι μοναδικοί και αυτό φτάνει για τους φαν του είδους..Κλείστε τα μάτια,ανοίξτε τα αυτιά!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)