Αρκετή κουβέντα για τις 16 υποψηφιότητες του "Sinners" για τα φετινά Οσκαρ. Δεν ξέρω ποια θα πάρει τελικά, προσωπικά θα έδινα το αγαλματάκι στο παρακάτω τραγούδι https://www.youtube.com/watch?v=5OlFxQHdkiY "I Lied to You" (κατηγορία καλύτερου τραγουδιού) αλλά έτσι και αλλιώς είναι υποψήφια και σε άλλες σχετικές κατηγορίες: Μουσική, Φωτογραφία, Μοντάζ, Ήχος εκτός από όλες τις υπόλοιπες βασικές κατηγορίες φυσικά.
Η ταινία παρ' όλου που συγκαταλέγεται στην κατηγορία θρίλερ, τουλάχιστον στον πρώτο της μισό δεν είναι θρίλερ. Σε σημείο να νομίζω ότι έβαλα να δω λάθος ταινία.
Είναι ένα ταξίδι σε μια εποχή για την οποία έχουν γραφτεί λίγα σε σχέση με αυτά που θα έπρεπε . Η μουσική των Αφρο-αμερικανών , η οποία με υπέροχο τρόπο αναδεικνύεται στην ταινία, ήταν εκείνη την εποχή τα gospels και τα αγροτικά blues. Για όσους γνωρίζουν μερικά πράγματα αυτό είναι και το καταλυτικό στοιχείο της ταινίας . Η παράδοση του νότου, ο ρατσισμός της λευκής κοινότητας και η διέξοδος των καταπιεσμένων μέσα από την μουσική: Τα blues, αγαπημένη και για εμένα αυτή η μουσική.
Βλέποντας λοιπόν το sinners μου ήρθαν ξανά μπροστά μου όλα όσα έχω ζήσει, διαβάσει, ακούσει και έχω μεταδώσει κατά καιρούς στο ραδιόφωνο για τα blues, έτσι ακριβώς όπως τα δίνει η ταινία. Ταινία η οποία εστιάζει στις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες , στις παραδόσεις της κοινότητας των μαύρων, έχει μια τρομερή σημειολογία και παραπομπές σε εκείνο το παρελθόν με αποκορύφωμα την εκπληκτική σκηνή στο αυτοσχέδιο "μπαρ" όπου η μουσική που ακούγεται εκεί μέσα και ο χορός ενσωματώνουν εκπληκτικά την εξέλιξη της μαύρης μουσικής σε όλες της σχεδόν τις εκδοχές, από τα blues μέχρι το χιπ χοπ και την ροκ. Για εμένα αυτή η σκηνή παίρνει Όσκαρ από μόνη της (εκτός από το τραγούδι) και σε μια κατηγορία που ακόμα δεν υπάρχει: Της "καλύτερης σκηνής".
Από εκεί και πέρα, κάπου στα 2/3 της ταινίας αρχίζει το θρίλερ.
Το θέμα και η πλοκή γνωστά, μάλιστα μου θύμισε αρκετά το "From Dusk till Down". Δυνατές σκηνές και χαρακτήρες, σασπένς, ο "κακός δαίμονας" στο τέλος θα ηττηθεί. Να όμως που έρχεται η τελευταία σκηνή (μην το κλείσετε στα πρώτα γράμματα) με πρωταγωνιστή τον θρύλο των Blues Buddy Guy, ο οποίος εμφανίζεται στο φινάλε ως ηλικιωμένος Sammie , παίζοντας πολλά χρόνια μετά στο Σικάγο, ενισχύοντας τα θέματα της ταινίας για την κληρονομιά, την επιβίωση και το διαρκές πνεύμα των μπλουζ, χρησιμοποιώντας τα ως ισχυρό πολιτιστικό σύμβολο.
Αλλά ας μην πω και άλλα για την τελευταία αυτή σκηνή. Δείτε το.
ΥΓ. Υπάρχει και μια άλλη προοπτική στην ταινία , εάν την έχετε δει πείτε μου αν συμφωνείτε. Μπορείς αν θες να αφαιρέσεις εντελώς από την ταινία το μεταφυσικό στοιχείο και τους δαίμονες βρικόλακες που επιτίθονται στην κοινότητα των μαύρων που διασκεδάζει και απλά να δεις μια οργανωμένη ρατσιστική και φονική επίθεση από μέλη της Κου Κλουξ Κλαν που μια χαρά δρούσε εκείνη την εποχή, κάτι σαν την ICE περίπου σήμερα. Πίσω δηλαδή από το "καλό" και τον διάβολο ήταν απλά εκείνοι οι λευκοί που δεν ήθελαν με τίποτα ισότιμους τους μαύρους συγχωριανούς τους. Μήπως τελικά αυτό ήταν το πραγματικό στορυ της ταινίας ?
δείτε το τραγούδι "I Lied to You":
https://www.youtube.com/watch?v=5OlFxQHdkiY
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου