Led Zeppelin: Celebration Day Press Conference (London 9/21/12)

RED HOT CHILI PEPPERS LIVE-SOFIA 1/9/2012

 

Eίναι δυνατόν εν έτει  2012, σε  συναυλία των Red Hot Chili Peppers ,να αναρωτιούνται όλοι « μα ποιό  είναι αυτό το τραγούδι»?Και αυτό όχι μόνο μια φορά στη διάρκεια του πολυδιαφημιζόμενου show…

Σε όλη αυτήν την ιστορία που λέγεται rock’n’roll ,υπάρχουν τελικά κάθε λογής φρούτα .Έτσι ήταν πάντα. Μόνο που εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα καλοστημένο και κερδοφόρο σκηνικό παγκοσμίως και σε όλα τα επίπεδα, που έχει σαν σκοπό την διάδοση της μουσικής σε συνδυασμό με τα μεγαλύτερα δυνατά  κέρδη. Είναι ένας χορός που θέλουν δεν θέλουν οι καλλιτέχνες θα χορέψουν και σε τελικά ανάλυση καλά θα κάνουν γιατί εμάς τους μουσικόφιλους αυτό ακριβώς μας ενδιαφερει:το να τροφοδοτούμε  τα αυτιά μας με ήχους και τα μάτια  μας με ωραίες εικόνες από αυτούς που γουστάρουμε. Πόσο  μεγάλη  είναι η  αναμονή μιας «μεγάλης συναυλίας»  και πόση καύλα συσσωρεύεται σε ένα διψασμένο κοινό όταν πλησιάζει η ώρα να δεις ένα αγαπημένο γκρουπ..Και πόση αγωνία για το αν τελικά θα δικαιωθείς για τα έξοδα και την ταλαιπωρία ίσως,μετά το τέλος της συναυλίας. Και που κολλάνε  σε όλα αυτά το rock’n’roll  και η ολη μπίζνα που λέγαμε?

Να τολμήσω να πω σε αυτή την εισαγωγή το εξής:Υπάρχουν οι άκρως επαγγελματικές μπάντες και καλλιτέχνες,οι «αψεγάδιαστοι» ,αυτοί που δεν υπάρχει περίπτωση μέχρι τα 80 τους να σε δυσαρεστήσουν (με τις πλαστικές τους,τα γυμναστήρια,τα κομμωτήρια,τις αιμοκαθάρσεις …) και υπάρχουν και οι «άλλοι» που ενδεχομένως να σε απογοητεύσουν,εκτός και αν τελικά σε..απογειώσουν!Οι Red hot Chili Peppers δεν ανήκουν στη πρώτη κατηγορία. Ναι, αυτό ίσως να  είναι  ροκενρολ (η ότι απέμεινε από αυτό) ..και ας είναι και τούτη  η μπάντα μέρος του όλου σκηνικού της showbiz.Θα μου πείτε βέβαια ότι το να μην ξέρεις σίγουρα τι θα δεις δεν είναι  και τόσο  επαγγελματικό, ναι… ή το ότι κάνεις ένα σωρό έξοδα για μια συναυλία ειδικά στην εποχή που ζούμε  και μπορεί  στο τέλος να το μετανιώσεις, ναι..δεκτά όλα αυτά, αλλά μην ξεχνάμε ότι το ροκενρολ δεν μπορεί  και δεν πρέπει πάντα να είναι προβλέψιμο..
Σε αντίθεση λοιπόν με την μέτρια εντύπωση που είχα αποκομίσει πριν από 5 χρόνια στη Κοπεγχάγη,το βράδυ της 1ης Σεπτέμβρη στο Armec Arena της Σόφιας , οι RHCP μου χάρισαν  μια δυνατή και συγκινητική συναυλιακή  εμπειρία..Πήγαμε όλοι μαζί-όσοι μπορέσαμε βέβαια-παραγωγοί, ακροατές και φίλοι του Rockarolla,με μια άκρως επιτυχημένη απ όλες τις απόψεις εκδρομή ,την οποία θα θυμόμαστε για καιρό. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες,αλλά  τέτοια να κάνουμε πάντα!

Ο χώρος αποδείχτηκε καλός για μια τέτοια συναυλία (μεγάλο κλειστό στάδιο-κάτι σαν το κλειστό του ΟΑΚΑ),αν και ποτέ δεν θα μάθουμε τι θα γινόταν στον αρχικά προγραμματισμένο χώρο,που ήταν  ένα ανοιχτό και μεγάλο στάδιο και άρα με εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Ο κόσμος από νωρίς συγκεντρωμένος και πολλοί, πάρα πολλοί  Έλληνες να έχουν κατακλύσει  αρχικά τις μπυραρίες και εστιατόρια της Σόφιας και στη συνέχεια τις περιοχές του σταδίου με πρώτες και καλύτερες τις ουρές που σχηματιστήκαν στα κιόσκια της Tuborg..
Όταν ξεκίνησε το εισαγωγικό κομμάτι και ένα ένα τα μέλη της μπάντας άρχισαν να καταλαμβάνουν τις θέσεις τους, επικράτησε πανζουρλισμός. Το βουλγάρικο κοινό είναι ακόμα διψασμένο(και  εμείς  βέβαια όταν πρόκειται για κάτι big) παρ όλου που τα τελευταία χρόνια οι γείτονες βλέπουν περισσότερες και μεγαλύτερες συναυλίες απ ότι εμείς..


Όσο τραβούσε η εισαγωγή, τόσο περισσότερη και η αγωνία για το ποιό θα είναι το  πρώτο άκουσμα,το οποίο τελικά ήταν (δικαιολογημένα νομίζω) και  το πρώτο τραγούδι του τελευταίου τους δίσκου, το Monarchy of Roses.Καλή επιλογή για άνοιγμα: Και προωθούμε το νέο δίσκο και δεν ξεκινάμε αμέσως τις επιτυχίες..Όταν στο ρεφρέν του τραγουδιού άναψαν τα φώτα του σταδίου και έγινε το (καλοστημένο)  μπαμ με τον κόσμο να παραληρεί, σκέφτηκα ότι όλα δείχνουν ότι θα  περάσουμε καλά απόψε..Εκεί βέβαια αναρωτιέσαι αν θα ακούσεις κυρίως το νέο υλικό η τα παλιά ,«σίγουρα» ,επιτυχημένα και αγαπημένα τραγούδια. Η συνέχεια με τα  τρία  επόμενα  ήρθε και  έδωσε τις απαντήσεις: ”Around the world”,Snow”,”Other side” και φυσικά το κοινό απογειώθηκε..Ειδικά στο πρώτο από τα τρία καταλαβαίνετε τι έγινε καθώς νομίζω ότι είναι ένα από τα πιο «δυνατά χαρτιά» της μπάντας..
Ο  ήχος αρκετά ικανοποιητικός, αρκεί να  μην καθόσουν  πολύ ψηλά και στις άκρες του σταδίου(ένα πραγματικά μεγαλοπρεπές κλειστό,με όλες τις προδιαγραφές για μια τέτοια συναυλία και ακουστική σχετικά καλή για τις διαστάσεις και κυρίως το ύψος του).Φώτα ,οπτικά εφέ και βίντεο προβαλλόμενα στο τεράστιο wall  πίσω από τη μπάντα, όλα καλοζυγισμένα, καθόλου υπερβολικά και σε μερικές περιπτώσεις (Californication,Under the Bridge) άκρως επιτυχήμενα. Μα καλά,σκέφτηκα, είναι δυνατόν αυτή τη φορά να πάνε όλα καλα? Είναι…

Τελικά ,όσο προετοιμασμένο και να είναι ένα show και  όσο σε καλή μέρα να είναι τα μέλη της μπάντας, αν δεν έχει κέφια ο front man η συναυλία θα πάει αλλού..Και ο ..Αντώνης ,είχε αυτή τη φορά πολλά από δαύτα..Αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα της βραδιάς. Το δεύτερο είναι ότι (επανέρχομαι σε αυτό που λέω πιο πάνω εισαγωγικά),ότι οι RHCP είναι μια ιδιαίτερη και μερικές φορές απρόβλεπτη μπάντα, κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει από τα άλλα πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου. Θα δεις  στο live τους 2 πράγματα που εμπεριέχουν το στοιχείο της «έκπληξης» και της διαφορετικότητας  από τα καθιερωμένα, από το  να πας  δηλαδή  σε μια συναυλία και να ακούσεις τις εκτελέσεις των δίσκων και μάλιστα  μόνο τις επιτυχίες (η σίγουρη συνταγή δηλαδή)  και να φύγεις χαρούμενος  και «ευτυχισμένος»...

Το πρώτο  είναι οι  «πειραγμένες» εισαγωγές (εκτενείς ορισμένες φορές) στα τραγούδια που σίγουρα δεν ξεκινούν έτσι στον δίσκο, εισαγωγές με αρκετή δόση αυτοσχεδιασμού, πράγμα που είναι πολύ, μα πολύ ενδιαφέρον..Φυσικά όλα αυτά από μουσικούς που μόνο τυχαίοι δεν είναι….Το δεύτερο είναι κάποια  από τα τραγούδια που απαρτίζουν το σετ λιστ και που σε καμιά περίπτωση δεν θα περίμενα να ακούσω, όχι μόνο εγώ φαντάζομαι .Ο συνδυασμός των παραπάνω με οδηγεί στο απλό συμπέρασμα ότι οι καλιφορνέζοι, θέλουν να περνούν και αυτοί καλά στη σκηνή και ταυτόχρονα να αναγκάζουν κάτι τύπους σαν εμένα να γράφουν 3 η ώρα τα ξημερώματα, ότι ναι ,μπορούν και δίνουν κάτι διαφορετικό  και επαναλαμβάνω  ενδιαφέρον ακόμα και σε ένα εμπορικότατο και καλοστημένο show..
Ενδιαφέρον  λοιπόν το «μπλέξιμο» του Stone Gold Bush που οδήγησε τελικά στο Look Around-πέμπτου τραγουδιού της συναυλίας, ενδιαφέρον το ότι μετά τα  Blood Sugar Sex & Magic/Cant Stop που όπως ήταν αναμενόμενο «κράτησαν τη φλόγα» αναμμένη ,μας πέταξαν την πρώτη μεγάλη έκπληξη της βραδιάς το Throw away your Television, (από το By the way LP,τραγούδι που όταν βγήκε το άλμπουμ σημασία δεν του έδιναν στις συναυλίες) και αμέσως μετά την δεύτερη:Την διασκευή του Orange Claw  Hammer  του  Captain Beaefheart (!) τραγούδι που ερμήνευσε (απαγγέλλοντας μόνος του ουσιαστικά) ο Flea και που ανακάλυψα ψάχνοντας ,ότι δεν έχουν ξανασυμπεριλάβει ποτέ σε κάποιο live! Μάλιστα..
Ο κόσμος ψαχνόταν ακόμα να καταλάβει τι έγινε εδώ,όταν μπήκε η εισαγωγή του The Adventures of Rain Dance Maggie (πειραγμένο και αυτό) και κάπως έτσι ξαναμπήκε στο …ρουν της συναυλίας, χορεύοντας φυσικά. Όμως και εδώ πάλι η συνέχεια ήταν κόντρα στον υποτιθέμενο  ρυθμό και στην πεποίθηση και  σιγουριά  μεγάλης μερίδας το κοινού ότι όλο το λαιβ θα είναι ένα ασταμάτητο χτύπημα και ξεφάντωμα..

-Right on time (έκπληξη και αυτή),Wet sand (μια από τις καλύτερες στιγμές καθώς είναι τραγουδάρα και ας με ρωτούσαν πολλοί  ποιο είναι αυτό), και τέλος το Gong Li (παλιό b-side που είχαν να το παίξουν και αυτό από το 1999-2000).Και πάλι όλοι ρωτούσαν ποιο είναι αυτό και η αλήθεια είναι ότι και εγώ το είχα ξεχάσει. Μάλιστα…

Μακράν η καλύτερη στιγμή φυσικά ήταν το Under the Bridge,με τον κόσμο να τραγουδά από την αρχή ως το τέλος και τα πρώτα ρίγη να διαπερνούν  το σώμα μου,feeling που νιώθει κανείς όταν ακούει ζωντανά ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι ή όταν το κοινό δημιουργεί μια τέτοια ατμόσφαιρα σαν αυτή που ζήσαμε μέχρι να σβήσει ο ύμνος της καλιφορνέζικης  μπάντας (και ένας από τους ύμνους των 90’ς).Πως να αφήσεις στη συνέχεια ανικανοποίητο ένα ενθουσιασμένο και μαγεμένο κοινό? Οχι,δεν το αφήνεις..Του ρίχνεις πρώτα μια σπηνταριστή εκτέλεση του Higher Ground  του Stevie Wonder (και άλλη έκπληξη  από το 1989…) και «σβήνεις» με Californication και By the Way!Η αδρεναλίνη στα ύψη και η μπάντα φεύγει από τη σκηνή για να προετοιμαστεί  για το encore μέσα σε αποθέωση..
Τυπική διαδικασία το encore?Διαφωνώ, γιατί ίσως εδώ στηρίζεται και η τελευταία εντύπωση και ολοκληρώνεται το όλο σκηνικό-άσε που πολλές φορές στο τέλος..ξυρίζουν το γαμπρό. Με μια εισαγωγή διαρκείας στηριζόμενη στη δεξιοτεχνία των Flea (ο οποίος «έσκασε» στη σκηνή με ζογκλερικό τρόπο και περπάτημα με τα χέρια)και  του εκπληκτικού και απόψε ντράμερ Chad Smith, το  φινάλε της βραδιάς ξεκινά με το καινούργιο Factory of Faith ( 4 συνολικά λοιπόν από το νέο άλμπουμ) ,συνεχίζει με το Soul to Squeeze που ξεθάφτηκε και αυτό πρόσφατα και στο τέλος μπαίνει ο δυναμίτης που λέγεται Give it Away και που κατά τη γνώμη μου η επιτυχία του τότε , αλλά και ο ευφυέστατος συνδυασμός  rock/funk/hip hop άλλαξε την πορεία της μπάντας και επηρέασε κόσμο και κοσμάκη..Πειραγμένο και αυτό,μεγάλο σε διάρκεια,με τα μέλη της μπάντας να χορεύουν,να πηδάνε και να κάνουν διάφορα μεταξύ τους..Ωραίες οι στιγμές όπου όλοι ερχόντουσαν κόντα στον κιθαρίστα ή στον ντράμερ κάνοντας κύκλο και φυσικά χτυπιόντουσαν ασταμάτητα (σχεδόν)!
Γύρισα πάλι και κοίταξα πίσω προς τις κερκίδες(είχα καταφέρει να πάω αρκετά κοντά) και έβλεπα μόνο όρθιο κόσμο να χορεύει.. το Final Jam έκλεισε το show με τους συνήθεις ύποπτους να αποχαιρετούν τον τραγουδιστή που ως κάλος φροντμαν (….),έφυγε πρώτος από τη σκηνή..
Ανεξάρτητα με την διάχυτη και άπλετη ικανοποίηση που έβλεπες παντού και σε όλους, ακόμα και σε κάτι άσχετους με την ροκ βούλγαρους ψιλο-μεσήλικες-δημόσιους υπάλληλους( σορυ guys) ήμουν δυο φορές χαρούμενος καθώς όπως έγραψα και στην αρχή ,πριν από 5 χρόνια είχα δει κάτι άλλο, κάτι άνοστο και σε μερικά σημεία ίσως και βαρετό(στα ελαφρυντικά τότε ήταν η κούραση των μελών της μπάντας  καθώς μια μέρα πριν εμφανιζόταν στην άλλη άκρη της Ευρώπης, αλλά και ο κακός καιρός με βροχές λάσπες κλπ).

Εκτός από τα 3 γνωστά και ιδρυτικά μέλη ,ειδική μνεία θα ήθελα να κάνω στο «πιτσιρικά» και αντικαταστάτη του Frussiante στην κιθάρα (ο ίδιος ο Frussiante τον έφερε στο γκρουπ),Josh Klinghoffer,  ο οποίος στάθηκε επάξια στο δύσκολο κομμάτι του(στάθηκε μεταφορικά μόνο διότι κάποιο πρόβλημα είχε με το πόδι του και αναγκάστηκε να βγάλει τη βραδιά παίζοντας καθιστός με μοναδική εξαίρεση το Give it Away όπου δεν άντεξε ο άνθρωπος και σηκώθηκε και αυτός).
Την παράσταση βέβαια έκλεψε ο Flea τόσο για το εκρηκτικό και powerful παίξιμο στο μπάσο του ,όσο και για την κινητικότητα του επι σκηνής,  πράγμα που άφηνε πολλές φορές το κοινό άναυδο(θύμιζε νομίζω λίγο Αngus Young!!).Ο Anthony Kiedis –αν και όχι ιδιαίτερα επικοινωνιακός με το κοινό, ήταν απολαυστικός, είχε κέφια και η φωνή του ανταπεξήλθε σχεδόν μέχρι τέλους. Ο frontman που ξέραμε από αυτά που ακούγαμε και βλέπαμε παλιά, συν μερικά χρονάκια παραπάνω που φυσικά δεν κρύβονται στη σκηνή…

Παραπάνω  προσπάθησα να σας περιγράψω και να σας μεταφέρω το στίγμα  και την «μυρωδιά» που αφήνει μια δημοφιλέστατη και μακροβιέστατη  μπάντα, πρόσφατα ενταγμένη μάλιστα και στο RocknRoll  Ηall of Fame, η οποία  παίζει μεν καλά  το παιχνίδι της showbiz, όμως επί σκηνής τουλάχιστον θέλει να το κάνει με τους δικούς της  όρους. Σκεφτείτε μόνο το εάν αντί για τις 4-5 εκπλήξεις της βραδιάς ,έπαιζαν τραγούδια σαν το Danni California,Aeroplane,Hump de Pump,On Mercury,Scar tissue,Tell me baby και παει λέγοντας..Μα και χωρίς αυτά,ο κόσμος «γέμισε» και στα  7 δεκαπεντάλεπτα που κράτησε η εμφάνιση των Peppers  στη Σόφια, πέρασε καλά. Αξιζε  τελικά η δεύτερη προσπάθεια να τους δω και ας «με φάγαν» πάλι τα χιλιόμετρα..
Κώστας Πετρίδης

** Απ ότι μάθαμε στη συναυλία της Αθήνας τα πράγματα ήταν διαφορετικά με βασικό υπαίτιο τον κακό ήχο (ως πότε…) εκτός και αν η μπάντα  έπαιξε διαφορετικά ή ίσως να συνέβησαν και τα 2..Ειναι και θέμα τύχης?
**ευχαριστώ θερμά τους  τοπικούς διοργανωτές  για την απόλυτη εξυπηρέτηση που μου επιφύλαξαν, όταν έξω από το στάδιο,την τελευταία στιγμή, έμαθα ότι τελικά δεν θα μπορέσω να φωτογραφήσω  την συναυλία με τη σχετική άδεια  που είχαν υποσχεθεί, πράγμα που με οδήγησε στο να θυμηθώ αυτό που έκανα πάντα τον παλιό καλό καιρό…

RHCP @ SOFIA-1/9/12 Around the World

RHCP @ SOFIA-1/9/12 Around the World(starts@1:30)

Brand new:The Offspring - Days Go By

Arthur Brown: "It's a lot more things I want to do ..."

The entire interview with Arthur Brown on  Rockarolla Radio and Kostas Petrides and which was broadcast on the air on 5/3/2012


click here:
 http://www.rockarolla.eu/reports/interviews/821-arthur-brown-interview-english

Spiritualized, Hey Jane

ΑΡΤHUR BROWN@ MYLOS-THESSALONIKI 10/3/2012

Arthur Brown: "Είναι πολλά ακόμα τα πράγματα που θέλω να κάνω..."

Ολόκληρη η συνέντευξη που έδωσε ο Arthur Brown στον Rockarolla Radio και τον Κώστα Πετρίδη η οποία και μεταδόθηκε στον αέρα στις 5/3/2012.

Δυστυχώς η συνέντευξη έγινε τηλεφωνικά και το λέω αυτό γιατί όπως αποδείχτηκε από την κουβέντα (σημ.:και από την ζωντανή εμφάνιση στον Μύλο),

ο “God of the Hell Fire” είναι ένας ευγενικότατος και ομιλητικότατος άνθρωπος,γεμάτος ενέργεια ακόμα και με πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις..Άσε που όταν μιλάς με «θρύλους» της ροκ που κουβαλάνε τέτοια ιστορία πίσω τους,παρασέρνεσαι και συ και αισθάνεσαι ότι βουτάς-έστω και για λίγο- στην μαγευτική και συναρπαστική εκείνη εποχή, που άλλαξε την πορεία του ροκενρολ,αλλά και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων..

Κώστας Πετρίδης: Αρχικά θα ήθελα να σας ρωτήσω για το “Crazy World of Arthur Brown tour” .Καθώς κοιτούσα τις ημερομηνίες της περιοδείας παρατήρησα ότι επιλέξατε μερικά πολύ ξεχωριστά μέρη στα οποία θα εμφανιστείτε το 2012, και ανάμεσα τους επιλέξατε την Ελλάδα. γιατί την Ελλάδα;

Arthur Brown: Πρώτα απ όλα είναι μια χώρα με μεγάλη ιστορία φιλοσοφικών ιδεών, μια χώρα της οποίας οι αρχαίες φιλοσοφίες είναι πολύ κοντά στη δυτική φιλοσοφία κάτι με το όποιο σιγά σιγά όλοι εξοικειώνονται . Επίσης είναι μια πολύ όμορφη χώρα που λατρεύει την μουσική. Αυτοί λοιπόν είναι κάποιοι απ τους λόγους για την επιλογή μου.

Κ.Π.: Αυτό κάνει εμένα και όλους τους Έλληνες πολύ χαρούμενους γιατί ακόμα υπάρχουν καλλιτέχνες που θέλουν να παίξουν στην Ελλάδα, οπότε σας ευχαριστούμε γι’ αυτό! Αναφέρομαι βέβαια στην κρίση και την παρούσα οικονομική κατάσταση και όλα αυτά που ακούγονται για την Ελλάδα από τα διεθνή media.

Α.Β.: Κάποιοι πιστεύουν ότι η οικονομική κατάσταση ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ώστε να τους έχουν όλους υπό έλεγχο, πάρα κάτι για το όποιο ευθύνεται η Ελλάδα. Οπότε δεν έχω συγκεκριμένα συναισθήματα για αυτό, εφόσον δεν είναι κάτι το οποίο προξένησαν οι Έλληνες στον εαυτό τους αλλά οφείλεται στην κεντρική ευρωπαϊκή πολιτική.

Κ.Π.: Νομίζω πως έχετε έρθει ξανά στην Ελλάδα.

Α.Β.: Ναι την πρώτη φορά που ήρθα είχα παίξει στο club Ροδον.

Κ.Π.: Το Ρόδον στην Αθήνα; Αυτό πρέπει να’ταν παλιά.

Α.Β.: Ναι το 1998. Θυμάμαι αυτήν που είχε ασχοληθεί με αυτό τότε, ήταν μια διάσημη punk τραγουδίστρια.

Κ.Π.: Δεν είχα παρακολουθήσει την συγκεκριμένη συναυλία εφόσον μένω στη Θεσσαλονίκη και όχι την Αθήνα αλλά θυμάμαι ότι η εμφάνιση σας είχε συζητηθεί από πολλούς.

Α.Β.: Ναι, ξέρετε είναι πολύ ωραίο πράγμα όταν… προφανώς έχω διαβάσει τις αρχαίες ιστορίες και τους μύθους. Ξαφνικά βρίσκεις τον εαυτό σου να στέκεται εκεί και να αγναντεύει την θάλασσα και να έχει μπροστά του  όλα αυτά τα μέρη για τα οποία έχεις διαβάσει, για τον Οδυσσέα και όλους αυτούς.. Είναι πολύ ξεχωριστό συναίσθημα. Αυτή ήταν η πρώτη μου επίσκεψη και ήμουν όλο ααα! και ωω!...

Κ.Π.: Και ήταν αξέχαστη υποθέτω…

Α.Β.: Ναι. Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο είχα αδυναμία στους Έλληνες φιλοσόφους γιατί οι ιδέες τους ήταν πολύ πιο κοντά στη μοντέρνα φυσική απ’ ότι αυτά που είχα διδαχτεί στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο.

Κ.Π.: Ένα από τα πράγματα που  ήθελα να σας ρωτήσω ήταν ακριβώς αυτό. Σπουδάσατε, πήγατε στο πανεπιστήμιο και μετά από όλες αυτές τις σπουδές επιλέξατε το rock n roll και τη μουσική και αυτό έγινε στα 60’ς. Γιατί επιλέξατε αυτό το δρόμο;

Α.Β.: Η επιλογή θυμίζει λίγο την ελληνική νοοτροπία. ζωή και απόλαυση. Επίσης όταν ήμουν στη Νομική πήγα σε μια υπαίθρια συναυλία με jazz  απ’ τη νέα Ορλεάνη και όταν άκουγα τη μουσική -ήταν η πρώτη ζωντανή συναυλία που πήγα-  απαλλάχτηκα από την συνήθη συνείδηση μου, όλα τα όρια μου, όλες μου οι σκέψεις  εξαφανίστηκαν και όταν προσγειώθηκα σκέφτηκα αν αυτό κάνει η μουσική, αυτό θέλω να κάνω.

Κ.Π.: Ας κάνουμε μια βουτιά στο παρελθόν.ΟΙ  crazy world  είναι μια παλιά ιστορία. Απεδείχθη καλή ιστορία; Είστε χαρούμενος μ’ αυτό;

 

Α.Β.: Ναι είμαι! Ήταν εξερεύνηση, ένωνε πολλά διαφορετικά πράγματα όπως μυαλό, χορό, κουστούμια, υποκριτική, μουσική και επίσης έδωσε τη δυνατότητα να ασχοληθούμε με μερικά κοινωνικά θέματα του τότε. Είχαμε ευρεία βάση. Είχαμε επιτυχία, μέρος της οποίας οφειλόταν στα τρία  βασικά μέλη του group που συνέχισαν με διάφορες διάσημες μπάντες. O κιμπορντίστας έγινε μέλος των atomic rooster που έκαναν αρκετές top ten επιτυχίες. Ο drummer, ο πρώτος μας drummer συνέχισε με τον Leon Love και διάφορους άλλους μετά. Ο drummer που ήρθε μετά λεγόταν Palmer που έγινε διάσημος σαν vacant palmer . Ήμασταν μια καλή «στόφα». Καταφέραμε να ενοχλήσουμε αρκετούς ανθρώπους που ήταν καλό πράγμα. Τα πράγματα  χρειάζονταν αλλαγή. Από μια άποψη η βιομηχανία άρχισε να καταρρέει και εξερράγη. Απ’ τη δική μου οπτική γωνία, η εσωτερική μου συνείδηση επεκτεινόταν τόσο γρήγορα που όλα αυτά έπρεπε να εκραγούν και να προχωρήσω στο επόμενο βήμα.

Κ.Π.: Ακούγοντας τη μουσική σας θα έλεγα ότι, και δεν ξέρω αν συμφωνείτε μαζί μου, είναι μια πειραματική και δημιουργική μουσική. Έγινε για ένα σκοπό ή απλά αναμίξατε όλα τα πράγματα που αγαπούσατε όταν ήσασταν έφηβος για παράδειγμα.

'Α.Β.: Όλα τα πράγματα που αγαπούσα, και σαν έφηβος, εντάχθηκαν σ αυτήν. αλλά και τα ακούσματα απ το ραδιόφωνο που έπαιζε τότε πολύ world music. Υπήρχε ένα χιτάκι τότε  το 1955 νομίζω, όχι δικό μου, που λεγόταν Tom Harc από ένα σχήμα με τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, φλάουτα και ουσιαστικά ήταν αφρικανική μουσική. Τότε η world music είχε αρχίσει να εισβάλλει. Εγώ άρχισα να ασχολούμαι  με την παραδοσιακή jazz, είχα ένα modern jazz κουαρτέτο, έπαιζα μπάσο, μαζεύαμε φοιτητές και ασχολουμασταν με τους  thelonious monk και αλλά τέτοια πράγματα. Εκείνη την περίοδο οι περισσότερες μπάντες είχαν τέτοιες επιρροές, την μοντέρνα jazz, τα gospel και τα blues, μπάντες όπως οι cream και οι led zepellin. Οι άνθρωποι σήμερα ακούν νέα είδη jazz, που κι αυτά έχουν την ομορφιά τους αλλά δεν είναι ακριβώς οργανικά.

Κ.Π.: Φαντάζομαι ότι λατρεύετε τη jazz όπως και τα blues, στοιχεία αναγνωρίσιμα στη μουσική σας . Ακούγοντας τους δίσκους σας, τα crazy world του Arthur brown των 60s ακούω jazz και blues και psychedelic…Μερικές φορές και avant garde. Οπότε θα ήθελα να σας ρωτήσω… Παρά το γεγονός ότι η μουσική σας ήταν πειραματική και ανήκε στην underground σκηνή, ο πρώτος σας δίσκος πούλησε εκατομμύρια και το Fire έγινε τεράστια και κλασσική επιτυχία. Άλλαξε αυτό τα σχέδια σας; Σας επηρέασε όλη αυτή η επιτυχία;

Α.Β.: Λοιπόν νομίζω πως ναί. Πλέον  έπαιζα για μεγαλύτερο κοινό, έπρεπε να δίνω συνεντεύξεις, ο κόσμος μου έκανε ερωτήσεις για το πώς βλέπω τη ζωή και το νόημα των πάντων και αυτό με άλλαξε, άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι.

Και επίσης η δυνατότητα να χτίσω μεγαλύτερα και καλύτερα πράγματα αφού είχα εισροή  περισσότερου χρήματος. Την ίδια στιγμή είχα το βασικό συμβόλαιο με κάποιους από τους πιο αμφισβητήσιμους ανθρώπους να κρύβονται πίσω απ αυτό, υπήρχε η μαφία και όλων των ειδών τα όπλα… Δεν θα είχα κάνει ποτέ τέτοιο συμβόλαιο… Γνώρισα μερικούς πολύ γενναίους ανθρώπους και μερικούς πολύ κακούς.

Κ.Π.: Είχατε την ευκαιρία να το κάνετε τότε.

Α.Β.: Ναι, με μετέτρεψε γιατί μου έδωσε άλλη οπτική πάνω σε όλα. Για μένα το Fire αποτέλεσε επιτυχία με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και για πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Οι Prodigy έκαναν επιτυχία μ’ αυτό, μια γερμανική μπάντα που λέγεται Die Krups έκαναν επιτυχία με το Fire πρόσφατα…  Αυτό σήμαινε ότι όσο περιελάμβανα το Fire στις συναυλίες μου μπορούσα να παίζω καινούρια και παλιά πράγματα και κανένας πραγματικά δεν ενδιαφερόταν αρκεί να άκουγαν το Fire. Ήταν ένας τρόπος να προβάλλω το καινούριο μου υλικό.

Κ.Π.: Σας άρεσε η διασκευή των Prodigy για το Fire

Α.Β.: Πιστεύω ότι η μουσική των Prodigy ήταν πραγματικά εξαιρετική. Άλλου είδους μουσική ακόμα και για μένα… Με τη δεύτερη μπάντα μου πειραματιστήκαμε με τα drum machines  αλλά η πρώτη μπάντα χρησιμοποίησε τα drum machine αντί για drummer. Όταν εμφανίστηκαν οι  Prodigy χρησιμοποίησαν όλα αυτά και επιπλέον την εικόνα του Fire. Τους το αναγνώρισα, ήταν πολύ καλή παραγωγή, με πολύ δημιουργικότητα. διαφορετικό στυλ αλλά με ποιότητα.

Κ.Π.: Υποθέτω ότι είδατε τον εαυτό σας να καθρεφτίζεται στην μουσική των Prodigy. 'Ετσι το αντιλαμβάνομαι εγώ. Μιλάμε για τεχνολογία και είπατε ότι ήσασταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε drum machines  και εφέ κτλ. Ακόμα υποστηρίζετε την τεχνολογία. Πιστεύετε όμως ότι αυτή θα αντικαταστήσει την πραγματική μουσική;

Α.Β.: Νομίζω ότι είναι όπως οι επιχορηγήσεις (noble funds). Ας πάρουμε για  παράδειγμα τη Φιλανδία. 'Εχει έναν από τους μεγαλύτερους δείκτες αυτοκτονιών γιατί όλους τους μήνες του χρόνου εκλείπει η ηλιοφάνεια και οι άνθρωποι αποκόπτονται λόγω του χιονιού. Από τότε που εμφανίστηκαν οι επιχορηγήσεις ο δείκτης αυτός έπεσε. Η ζωή προχωρά με την τεχνολογία. Η δεύτερη δεν αντιτίθεται στην πρώτη. Πιστεύω ότι η δημιουργικότητα και η μουσικότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ανθρώπινου πνεύματος και θα χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε τεχνολογία είναι διαθέσιμη.

 Άλλωστε για έναν άνθρωπο στις ζούγκλες του Αμαζονίου, που έχει ελάχιστη επαφή με την τεχνολογία μας, μια ηλεκτρική κιθάρα είναι ένα απόλυτα τεχνολογικό κομμάτι του μέλλοντος και όχι φυσικό. Αλλά για μας, εμείς το θεωρούμε κάτι απόλυτα φυσικό. όλες τις διαφορές που προσπαθούν οι άνθρωποι να βρουν μεταξύ της techno μουσικής και τη μη techno μουσικής…Όλα είναι μουσική. έτσι νιώθω.

Κ.Π.: Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Απ’ τα πρώτα σας βήματα γίνατε γνωστός σαν ένας εκκεντρικός performer με όλο αυτό το make up, τις μάσκες και τις φωτιές στη σκηνή και ουσιαστικά ήσασταν πρωτοπόρος σ' αυτού του είδους το μουσικό κομμάτι. Πιστεύετε ότι αυτά είναι απαραίτητα για έναν καλλιτέχνη που θέλει να στείλει το μήνυμα του στον κόσμο;

Α.Β.: Πιστεύω ότι είναι ένας τρόπος για να το κάνεις

Κ.Π.: Συγνώμη που διακόπτω, σας αρέσει να σοκάρετε το κοινό με τις εμφανίσεις σας;

(Γέλια) Α.Β.: Το απολάμβανα κατά ένα τρόπο αλλά τότε ήταν συγκεκριμένες οι εποχές όταν το έκανα αυτό. Τότε πολλές ιδέες εμφανίζονταν στο προσκήνιο και ο κόσμος αδημονούσε για νέες δυνατότητες. Ήμουν μέρος όλου αυτού. ήθελα να καταρρίψω πολλούς από τους παλιούς τρόπους με τους οποίους βλέπαμε τα πράγματα, όποτε οι μάσκες ήταν κομμάτι αυτού. ήταν σαν διαφορετικές ταυτότητες. Ξεκίνησα με μάσκα και φλεγόμενο καπέλο. Μετά έβγαζα τη μάσκα… Μετά η μάσκα αντικαταστάθηκε από  make up στις ζωντανές εμφανίσεις. Χρησιμοποιούσα άσπρη και μαύρη μπογιά και μετά απλά τις μουτζούρωνα, τρίβοντας τες με τα δάχτυλα μου στο πρόσωπο μου καθώς τραγουδούσα. το αποτέλεσμα ήταν ένα γκρι-καφέ απλωμένο παντού, κάτι που με άλλαζε σε κάποιον απ’ την Αφρική ή από κάπου εκεί… Και ήταν όλες διαφορετικές ταυτότητες. Αυτό ήταν το νόημα.

Να σοκάρεις είναι πολύ πιο δύσκολο σήμερα γιατί έχουν δει τόσα τρομερά πράγματα να συμβαίνουν. Τι θα κάνεις; Θα πυροβολήσεις κάποιον επί σκηνής;

Κ.Π.: Ίσως θα μπορούσες.(γέλια). Βέβαια τα πράγματα έχουν αλλάξει και να σοκάρεις κάποιον το ‘60 είναι πολύ διαφορετικό απ’ το να σοκάρεις κάποιον σήμερα.

Α.Β.: Ναι υποθέτω…Επίσης τώρα,τότε μάλλον, έδινες μια συναυλία σε μια πόλη όλοι έρχονταν γιατί η αγορά ήταν μια.

Τώρα υπάρχουν 500 διαφορετικά είδη στυλ κ αν θες να σοκάρεις τον κόσμο… Ότι μπορεί να σοκάρει ένα εραστή της jazz η έναν φολκ ακροατή μπορεί να μη σοκάρει ένα φαν του hip hop και το ανάποδο. Έτσι αν θέλεις να σοκάρεις κόσμο πρέπει να δεις πως σκέφτονται . Ένα πράγμα που βρίσκω σοκαριστικό είναι να βρεις ανθρώπους να είναι αυθόρμητοι κ να έχουν αληθινά συναισθήματα γιατί όλα είναι κατασκευασμένα.

Κ.Π.: Πως αισθάνεστε όταν λένε ότι πολλοί καλλιτέχνες όπως οι Alice Cooper, Ian Gillan, Bruce Dickinson, Grissam Glory είναι επηρεασμένοι από τη δράση σας; Επίσης συμφωνείτε ότι  πολλά heavy metal σχήματα εμπνεύστηκαν από σας;

Α.Β.: Ναι είναι περίεργο γιατί προφανώς στην αρχική μπάντα δεν είχαμε κιθαρίστα έτσι μου φάνηκε παράξενο που το heavy metal άντλησε έμπνευση από μας. Μάλλον από την σκηνική παρουσία και το θεατρινισμό εμπνεύστηκαν. Είναι ωραίο όμως γιατί αποδεικνύει ότι η μορφή που είχαμε ήταν επιτυχημένη και άλλοι τη χρησιμοποίησαν και την τροποποίησαν. είναι τέλειο.

Κ.Π.: Τι γνώμη έχετε τον Alice Cooper  με τον οποίο είστε παλιοί γνώριμοι. Απολαμβάνετε τη συνεργασία μαζί του επί σκηνής;

(Γέλια)

 Α.Β.: Ναι,μ 'αρέσει είναι γενναιόδωρος σαν άνθρωπος, δεν είναι καθόλου εγωιστής ούτε προσπαθεί να κυριαρχήσει.  Είναι κάποιοι λίγοι οι όποιοι θέλουν να επηρεάζονται από άλλους ανθρώπους, αλλά όχι αυτός. Είναι πάντα πρωτότυπος. Τα σχέδια του  είναι εξαιρετικά καλά. Φυσικά δεν χρησιμοποιεί keyboard, εμένα πάλι μου αρέσουν, αλλά αυτός καταφέρνει τουλάχιστον την τελευταία φορά που τραγούδησα μαζί του. Τον τελευταίο Νοέμβριο η μπάντα έφτιαξε μια μουσική  εκδοχή τόσο υπέροχη, δυναμική, αρμονική, τέλεια.

Κ.Π.: Αυτή τη στιγμή περιοδεύετε και εμφανίζεστε με την Ηamburg blues band

Επιστρέφετε πίσω στις ρίζες σας; Γιατί τα blues είναι μια πολύ ήπια μορφή μουσικής για σας αλλά όπως είπα πριν τη λατρεύετε. Σας ξυπνά βαθιά έντονα συναισθήματα η blues μουσική;

Α.Β.: Κοιτώντας πίσω στην προσωπική μου πορεία μπορώ να πω ότι όταν ήρθα αντιμέτωπος μ αυτήν εξεπλάγην από αυτήν σαν μουσικό είδος, από την συναισθηματική ειλικρίνεια που την διακρίνει. Εκείνο τον καιρό ειδικά, η μουσική χαρακτηρίζονταν από ρομαντισμό πχ ο Frank Sinatra…  Αλλά η blues ήταν απελευθερωτική και όσον αφορά το ρυθμό και τους ήχους της πολλοί απ αυτούς έφτασαν σε μας στην Αμερική  από την Αφρική μέσω των σκλάβων και συνδυασμένοι με τις δυτικές επιρροές έτσι έγινε η σύνδεση με την αγριότητα και με τις πιο βασική αποδοχή του ανθρώπινου σώματος και των ανθρώπινων συναισθημάτων. Κάτι που είναι υπέροχο . Είναι μια απλή βάση η οποία σου επιτρέπει να αυτοσχεδιάζεις πολύ και εμένα μου αρέσει πολύ να αυτοσχεδιάζω.

Κ.Π.: Και εμένα μου αρέσουν τα blues πολύ , είναι τα αγαπημένα μου. Είναι το πρώτο είδος μουσικής που άρχισα να μεταδίδω στο ραδιόφωνο… Θα ήθελα να σας ρωτήσω, σας αρέσει να εμφανίζεστε μπροστά σε νεανικό κοινό και τι θα λέγατε τώρα σε έναν έφηβο για τη μουσική και την κοινωνία?

Α.Β.: Εννοείται ότι μ αρέσει .. Έχει τύχει να τραγουδήσω σε πολύ μικρά παιδιά 7-8 χρονών. Και ανταποκρίνονται άμεσα στην ενέργεια δεν τους απασχολεί το βαθύτερο νόημα ή οτιδήποτε άλλο… Λατρεύουν την ενέργεια. Όσον αφορά τα νέα παιδιά ανήκουν σε άλλο κόσμο αλλά προσπαθώ να διατηρήσω μια στάση  μη προσκολλημένη στις δικές μου ιδέες οπότε νομίζω ότι είμαι ικανός να επικοινωνώ σχετικά εύκολα μαζί τους.

Αυτό που θα τους έλεγα είναι ότι αν προσπαθήσεις να βγάλεις λεφτά απ αυτό σήμερα είναι πολύ δύσκολο. Απ την άλλη ήταν το ίδιο δύσκολο όταν ξεκίνησα εγώ. η ουσία είναι να συνεχίζεις να παίζεις γιατί το αγαπάς. Τα χρήματα είναι αυτό το επιπλέον που προκύπτει . Αν ποτέ δεν βγάζεις λεφτά και το πάλι το αγαπάς, αμείβεσαι . Αν γίνεις διάσημος κ πάψεις να το αγαπάς.. Θυμάμαι ένα διάστημα που ο Clapton έλεγε ότι έγινε πικρόχολος μέσω της μουσικής αλλά νομίζω ότι έχει αλλάξει τώρα άποψη. Μπορείς να προσκολληθείς στο κομμάτι  της επιτυχίας και τότε μετατρέπεται σε κάτι συνηθισμένο. Παρασύρεσαι (με την επιτυχία).

Οι ευκαιρίες να κάνουν επιτυχία άνθρωποι που δεν τους έχει ξερει κάνεις είναι περισσότερες από αυτές που έχουν άνθρωποι ήδη διάσημοι.

Είδα ένα βίντεο τις προάλλες και κάποιοι έφτιαχναν  μουσική οδηγώντας ένα αυτοκίνητο, χτυπώντας αντικείμενα μέσα σ αυτό. Ήταν ένα μεγαλοφυές κομμάτι

που δεν είχε ακουστεί ποτέ ξανά και είχε 50 εκατομμύρια επισκέψεις στην ιστοσελίδα τους. μπορεί αυτούς να μην τους ξανακούσει κανείς. Αλλά τι σημασία έχει ;

Κ.Π.: Αυτή είναι η ουσία. Εμείς στον  Rockarolla Radio λέμε η μουσική πάνω απ όλα… Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον γιατί απ ότι βλέπω ποτέ δεν θα σταματήσετε ποτέ να κάνετε τέχνη!

(Γέλια)

Α.Β.: Αυτό είναι αλήθεια. Έχω διάφορα dvd και πράγματα έτοιμα να βγουν προς τα έξω. Πρόκειται να αρχίσω να εξερευνώ περισσότερο τη world music και ξεκινώ σε 4 μήνες την προσπάθεια μου να πείσω ανθρώπους με λεφτά  να χτίσουν ένα διάφανο σφαιρικό dance room που θα έχει και άλλες λειτουργίες. Είναι πολλά ακόμα τα πράγματα που θέλω να κάνω. Απλά απολαμβάνω να ακούω πανέμορφες μουσικές όλων των ειδών. Όταν ταξιδεύω ακούω πράγματα στους δρόμους στα ραδιόφωνα και στα ιντερνετικά ραδιόφωνα επίσης. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μην δημιουργεί μουσική. τι μορφή θα έχει δεν ξέρω. Υπάρχει μια ανεξήγητη ενέργεια που  πηγάζει από τις  κινήσεις του σώματος, του μυαλού, του αίματος, των όλων, αν αφουγκραστείς με το σωστό όργανο παράγεται μια μουσική από μόνη της.

Κ.Π.: Θα ηχογραφήσετε ξανά άλλο project με τους  Crazy World του Arthur Brown?

Α.Β.: Ναι θα ξεκινήσουμε αυτό το μήνα. Θα ηχογραφήσουμε με ένα νεότερο σχήμα ακόμα το σχεδιάζουμε αυτό σημαίνει ότι θα χουμε και σίγουρα θα χουμε το πνεύμα του αρχικού crazy world ότι ο κόσμος είναι τρελός με ποιο τρόπο οι άνθρωποι ισορροπούν ενώ ο κόσμος μέρα με τη μέρα γίνεται ακόμα πιο τρελός. Με αυτό το θέμα ασχολείται η μουσική μας.

Κ.Π.: Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον. Αδημονώ να ακούσω το καινούριο σας εγχείρημα

Α.Β.: Θα σου κρατήσουμε ένα αντίγραφο.

Κ.Π.: Ίσως Σε δέκα μέρες που θα βρεθούμε ξανά στη Θεσσαλονίκη.

Α.Β.: (Γέλια) ναι.

Κ.Π.: Θα δούμε  φωτιά (fire) στη σκηνή; Πραγματικές φλόγες;

Α.Β.: Ααα, ναι θα το κάνουμε αυτό (γέλια).

Κ.Π.: Αλλά δεν σκοπεύετε να το κάψετε το μέρος…

Α.Β.: Χάχα ελπίζω όχι θα  φαντάζομαι ότι το κάνω όμως μες το κεφάλι μου.

Κ.Π.: Κάποιοι το φοβούνται αυτό..

(Γέλια)

Α.Β.: Διάβασα κάτι για τον Mitt Romney στην Αμερική. Είπε πρόκειται να κάνω πολλά πράγματα αλλά ένα πράγμα που δεν πρόκειται να κάνω για γίνω πρόεδρος είναι να βάλω φωτιά στα μαλλιά μου.

Κ.Π.: Λοιπόν θέλω να μου πείτε, αν και μιλάμε 35 λεπτά. Βέβαια αν θέλετε να μιλάμε για καμιά ώρα ακόμα έχω χρόνο.

Α.Β.: Χάχα δεν έχω πρόβλημα, ότι σε βολεύει.

Κ.Π.: Κατά τη γνώμη μου ήσασταν πολύ τυχερός που ζήσατε και δημιουργήσατε στην πιο συναρπαστική  εποχή του rock, τέλος των 60s αρχές των 70s. Ήταν μια εποχή γεμάτη με κάθε είδους δημιουργία, της πολιτικής των κοινωνικών κινημάτων των χίπηδων,του LSD, και τόσων πολλών ενδιαφερόντων πραγμάτων.

Βρίσκετε κάποια σχέση των παραπάνω, των χρόνων αυτών με το σήμερα;

Υπάρχει κάτι κοινό ή όλα είναι πλέον πολύ διαφορετικά και απλά θα θυμόμαστε εκείνη την εποχή και αυτό είναι όλο.

Α.Β.: Νομίζω ότι η φόρμα  σίγουρα προήλθε από εκείνη την εποχή λόγω του συνονθυλεύματος διαφορετικών ειδών μουσικής όπως η jazz τα blues και το rock. Η τεχνολογία έδωσε περισσότερες δυνατότητες για τις ηλεκτρικές κιθάρες και τα πλήκτρα όπως και με τους ενισχυτές

Σήμερα η εμφάνιση νέων τεχνολογιών μας δίνει διαφορετικές δυνατότητες.

Επίσης πιστεύω αποτέλεσμα του θατσερισμού και της επιρροής του Reagan αλλά κ των υπολοίπων  ευρωπαϊκών  επιρροών, είναι η κοινή πεποίθηση ανάμεσα στους νέους ότι θα κερδίσουν τόσα πολλά λεφτά και θα έχουν το τάδε αυτοκίνητο ή οποιοδήποτε άλλο υλικό αγαθό. Η μουσική στην νεότερη γενιά έρχεται δεύτερη. Μόνο όταν αποφασίζουν πότε θα κάνουν οικογένεια σκέφτονται την μουσική. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα. Αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι ματεριαλιστικές βλέψεις ,τις οποίες η επιστήμη εξάντλησε πλήρως, έχουν αφήσει πίσω ότι οι οικονομικές πρακτικές και η πολιτική μας δεν έχει κατορθώσει να φέρει σε δεύτερη μοίρα.

Τι γίνεται αν ενδιαφερθείς να κοιτάξεις το εσωτερικό των ανθρώπων. πως αυτό επηρεάζει την κοινωνία. Αλλά τα ίδια ερωτήματα παραμένουν κ ας έχουμε διαφορετικές τεχνολογίες και διαφορετικό πολίτικο σκηνικό...

Αν δεις εκείνη την εποχή, ακόμα και τότε που το underground ήταν  πραγματικά underground, το 95% της μουσικής ήταν εμπορικό και δεν θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις εξερευνητική. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες με το τι υπήρχε τότε και   τώρα. Νέα μουσική έκανε την εμφάνιση της. Η μελωδική έκφραση άλλαξε με τα μπάσα. Αυτό είναι απλά μια μόδα. Αν οι άνθρωποι θέλουν να συνδεθούν και να αυτοπροσδιοριστούν με τα πιο γκανγκστερικά και rap στοιχεία αντί με την φιλοφροσύνη  που κρύβεται πίσω απ αυτήν την μουσική, η οποία λέει υποστηρίζει ότι ζούμε σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον και τι θα κάνουμε για να το αλλάξουμε αυτό. Αν οι άνθρωποι προτιμούν να ασχοληθούν με το ρυθμό και όχι με τα μηνύματα που κρύβονται πίσω από αυτόν τότε ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια πολύ δυσάρεστη πραγματικότητα.

Κ.Π.: Διάβασα μια συνέντευξη σας, πολλά χρόνια πριν. Είχατε πει ότι είναι καιρός να χρησιμοποιήσουμε τους δίσκους σαν όπλα: “Let’s use records as weapons”

Α.Β.: Αν κοιτάξεις τους δίσκους που οι πολιτικές παρατάξεις εκδίδουν… Πάρε για παράδειγμα το δικό μου δίσκο, το fire. Υπήρχε μια εκδοχή του όπου ο George Bush τον τραγουδούσε με υλικό απ το Ιράκ και τον πόλεμο εκεί. Επίσης χρησιμοποιήθηκε το fire σε εκστρατείες κατά του φαινόμενου του θερμοκηπίου και άλλα τέτοια. Απο αυτήν την άποψη όταν το χρησιμοποίησε (ο Bush), ήταν ένα όπλο κατά των παγιωμένων ιδεών του κόσμου, κατά του τρόπου σκέψης των ανθρώπων. Βλέπουμε πολιτικούς που προσπαθούν να παίξουν σε μπάντες ή που παίζουν περιοδικά κάποιο μουσικό όργανο.  Και οι πολιτικές παρατάξεις την χρησιμοποιούν. Έρχονται σε επαφή με αστέρες της μουσικής. Και ταυτίζονται κι αυτοί με τη σειρά τους με τους  πολιτικούς. Ήδη χρησιμοποιούν τη μουσική σαν όπλο. Αυτό έχει ήδη συμβεί.

Κ.Π.: Mr Brown σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και την ωραία κουβέντα!Θα παρακολουθήσουμε τις συναυλίες σας στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα και θα τα πούμε και από κοντά φαντάζομαι..

Α.Β. Και γω ευχαριστώ! Ανυπομονώ!







 ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ:
http://soundcloud.com/kostasrustypetridis/sets/arthur-browns-interview

The Crazy World of Arthur Brown - Nightmare - 1968

R.I.P. ETTA JAMES 1938-2012

Τέσσερεις ημέρες μετά το θάνατο του Johnny Ottis, του ανθρώπου που την ανέδειξε στη μουσική σκηνή, η «θρυλική» φωνή της  Etta James σίγησε για πάντα. Σε ηλικία 73 ετών, η Etta James, κατά κόσμον Jamesetta Hawkins, απεβίωσε μετά από μακροχρόνια  μάχη με  τη λευχαιμία..

Με έξεις που την ακολουθούσαν τις τελευταίες δεκαετίες η  Etta James, κάτοχος έξι βραβείων Grammy κατάφερε να δει το όνομά της να συγκαταλέγεται στην λίστα με τους μουσικούς θρύλους του Rock and Roll Hall of Fame.

Το περιοδικό «Rolling Stone» την έχει συμπεριλάβει στη λίστα με τους 100 τραγουδιστές του περασμένου αιώνα, αλλά ακόμη και αυτές οι διακρίσεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν τον αντίκτυπο που είχε η παρουσία της στα μουσικά δρώμενα.

Εθισμένη από χρόνια στην ηρωίνη, στο αλκοόλ και στα βαρβιτουρικά, η θρυλική τραγουδίστρια της Rhythm and Blues λίγες μόλις ημέρες μετά το θάνατο του ανθρώπου που της έδωσε το έναυσμα να ασχοληθεί με τη μουσική, του ανεπανάληπτου Johnny Ottis, του ελληνοαμερικανού Ιωάννη Αλέξανδρου Βελιώτη δηλαδή,  έφυγε, αφήνοντας πίσω της διαχρονικά τραγούδια όπως το At Last!

Η ΣΚΟΥΡΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ: ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ 2011-BEST ALBUMS OF YEAR 2011

Η ΣΚΟΥΡΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ: ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ 2011-BEST ALBUMS OF YEAR 2011: Η ΦΕΤΙΝΗ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΗ ΛΙΣΤΑ ΜΑΣ! ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΕΙΡΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ Ιδού λοιπόν τι ακούστηκε περισσότερο το 2011 στη "Σκουριά": AL...

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ 2011-BEST ALBUMS OF YEAR 2011

Η ΦΕΤΙΝΗ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΗ ΛΙΣΤΑ ΜΑΣ! ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΕΙΡΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ

Ιδού λοιπόν τι ακούστηκε περισσότερο το 2011 στη "Σκουριά":

ALBUMS

Foo Fighters, 'Wasting Light'

The Black Keys, 'El Camino'

PJ Harvey, 'Let England Shake'

Florence and the Machine, 'Ceremonials

Tom Waits, 'Bad as Me'

Radiohead, 'The King of Limbs

Paul Simon, 'So Beautiful or So What'

SuperHeavy, 'SuperHeavy'
Joss Stone,"LP1"

My Morning Jacket, 'Circuital'

Gary Clark Jr., 'The Bright Lights EP'
Feist, 'Metals'

Adele, '21'

R.E.M., 'Collapse Into Now'

TV on the Radio, 'Nine Types of Light'

Red Hot chilli Peppers,"I'm with you"

The Kills, 'Blood Pressures'

Kurt Vile, 'Smoke Ring for My Halo'

Chickenfoot,'3"

Mastodon, 'The Hunter'

Wild Flag,"Wild Flag"

Wilco,"The Whole Love"

Bon Iver,"Bon Iver"

The Decemberists,"The King is Dead"

Danger Mouse & Daniele Luppi,"Rome"

Lenny Kravitz,"Black and white America"

Opeth, "Heritage"

Fleet Foxes, 'Helplessness Blues'

Black Country Communion,"2"

Tom Morello, The Nightwatchman: 'World Wide Rebel Songs'
Beastie Boys, 'Hot Sauce Committee Pt. Two'
Arctic Monkeys,"Suck it and See"
Blackfield,"Welcome to my DNA"
Megadeath, "13teen"

 SONGS

 The Black Keys - Lonely Boy

REM-Uberlin

Radiohead-Lotus Flower

Foo Fighters-Walk

PJ Harvey-Written On The Forehead

Jane's Addiction - Irresistible Force

Danger Mouse & Daniele Luppi  ft Jack White-Two Against One

Joss Stone-Somehow

Beady Eye - Beatles and Stones

Coldplay-Every Teardrop Is A Waterfall

SuperHeavy - Miracle Worker

Amy Winehouse - Between the cheats

Bob Dylan - Trouble In Mind

Lenny Kravitz - Everything

Florence + The Machine - Shake It Out

Kasabian & LL Cool J - Days Are Forgotten

Foo Fighters - White Limo

Wild flag-romance

Snow Patrol - Called Out In The Dark

Bush - I Believe In You

Noel Gallagher's High Flying Birds - The Death Of You And Me

Opeth - The Devils Orchard

Pearl Jam - Ole

Red Hot Chili Peppers - The Adventures of Rain Dance Maggie

My Morning Jacket-Holdin On To Black Metal

The Strokes-Machu Picchu

TV on the Radio - Will Do

Eddie Vedder-Longing to belong

Reeve Carney feat. Bono and The Edge - Rise Above

Fleet Foxes-Helplessness Blues

The Decemberists - Down By The Water

Cake-Sick of You

Coldplay - Paradise

The Vaccines - All in WhiteDeath Cab for Cutie-Codes and Keys

Arctic Monkeys -Suck It And See

 

ROCKMAS 2011! TO ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΤΥ ΤΟΥ ROCKAROLLA -EIGHTBALL CLUB 16/12

ROCKMASS 2011
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16/12/2011

EIGHTBALL CLUB
ΠΙΝΔΟΥ 1 -ΛΑΔΑΔΙΚΑ,ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21:30

Rockmass σημαίνει Rock και Christmas μαζί!
Έτσι εμείς στον Rockarolla Radio βλέπουμε τις γιορτές κάθε  χρόνο: Δυνατή και καλή ροκ,ξεφάντωμα,τρέλα,εκπλήξεις,κληρώσεις δώρων και από φέτος και με ζωντανές εμφανίσεις συγκροτημάτων.Ετσι και αλλιώς, σας έχουμε συνηθίσει σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο λειτουργίας μας σε μουσικές προτάσεις και παρουσιάσεις νέων μουσικών σχημάτων!

2-LEVEL PARTY!

ΔΙΠΛΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ROCKMAS 2011..


FIRST LEVEL:

Στον κάτω  χώρο του Eightball (live stage) 3 διαφορετικά ως προς το είδος της ροκ συγκροτήματα, υπόσχονται να μας απογειώσουν!

-οι GREAT EASTERN ένα από τα πιο ιδιαίτερα και πιο υποσχόμενα συγκροτήματα της χώρας στον χώρο της Rock / Experimental / Progressive μουσικής.
"Τα λάθη επιτρέπονται, η λογοκρισία απαγορεύεται, κι όλα τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στον αυτοσχεδιασμό." μας λένε...
Θα τους απολαύσουμε λοιπόν στην έναρξη του Rockmas 2011!

-οι   Deep in the Top είναι μια μαθητική  blues-rock μπάντα από τη Θεσσαλονίκη. Μετά από πολλές live εμφανίσεις την τελευταία χρονιά σε rock bars και άλλες εκδηλώσεις, λόγω σχολείου έχουν μείνει έξω από τις μουσικές σκηνές της πόλης. Γι'αυτό το λόγω είναι γεμάτοι όρεξη να τα σπάσουν στο πάρτυ μας με μπλουζ και ροκ σκοπούς που παίζουν και αγαπάνε.
Τόπο στα νιάτα!They WILL make you dance...!

- Tα Περσινά Ξινά Σταφύλια από την Βέροια, είχαν ρίξει την αυλαία (και παραλίγο και όλο το stage…) στο γενέθλιο πάρτυ μας τον Μάιο στο Block33 και όλοι θυμόμαστε την φοβερή ενέργεια που έβγαλαν επί σκηνής!Θα κλείσουν και πάλι το ζωντανό κομμάτι της βραδιάς με dirty/ska-punk μουσικές και μπόλικη αδρεναλίνη...

SECOND LEVEL:

Αμέσως μετά τις ζωντανές εμφανίσεις,το πάρτυ συνεχίζεται στον επάνω όροφο με τους Djs tou Rockarolla Radio να  ροκάρουν  μεχρι όσο πάει..

Θα είναι ένα...δύσκολο βράδυ..πιστέψτε μας!

Φυσικά και φέτος οι ..μάγοι της ροκ φέρνουν δώρα:
Ένα τυχερό ζευγάρι θα πάει να κάνει Χριστούγεννα στο Μπάνσκο της Βουλγαρίας…
Έχουμε εξασφαλίσει και άλλα δώρα,σας τα αφήνουμε για έκπληξη όμως..


ΩΡΑ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ: 21:00
ΕΝΑΡΞΗ(ΑΥΣΤΗΡΑ): 21:30
ΕΙΣΟΔΟΣ: 5 ΕΥΡΩ ΜΕ ΜΠΥΡΑ

Σάς περιμένουμε όλους στο ROCKMAS 2011 για ένα ακόμα Rockarolla crazy party!


Christmas is a Rock'n'Roll Eve!


ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ:

GIANNIS TRAVEL
M-BIKES
E-TABLET
G-NET


E-mail επικοινωνίας
rockarolla@rockarolla.eu

facebook event:
http://www.facebook.com/#!/event.php?eid=209494462461163

Links:

www.rockarolla.eu

http://www.myspace.com/rockarolla-radio

http://twitter.com/radiorockarolla

ΟΙ LEVELLERS ΜΙΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ROCKAROLLA και στην " ΣΚΟΥΡΙΑ"!

-ΟΛΌΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΑΝ ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ LEVELLERS ΣΤΟΝ ROCKAROLLA KAI ΣΤΗΝ ΡΕΝΑ ΚΑΛΠΑΚΗ,ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 22:00 ΣΤΗΝ ΣΚΟΥΡΙΑ!
(Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΡΟCKAROLLA)

-ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΤΟΥΣ (ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 25/11 ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ 2611/) ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 23/11,ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΩΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

ΔΥΟ ΤΥΧΕΡΟΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ..

STAY TUNED!
www.rockarolla.eu

The Black Keys - Lonely Boy (First Listen)

The Black Keys - Lonely Boy new album "El Camino"

Να σας πω την αλήθεια, είναι ΟΤΙ ΠΙΟ ΓΑΜΑΤΟ ΑΚΟΥΣΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2011..

Ν1 ΣΤΗ "ΣΚΟΥΡΙΑ" ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

Οι Levellers στην Ελλάδα!

Οι Levellers στην Ελλάδα!
ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011
Gagarin205, Αθήνα
Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011
Θεσσαλονίκη,Block 33.


Ένας ζωντανός θρύλος στην χώρα μας, στην επέτειο συμπλήρωσης 20 χρόνων από την κυκλοφορία του Levelling the Land, του πιο επιδραστικού δίσκου όλων των εποχών για τη βρετανική folk punk σκηνή. Το συγκρότημα που έχει μείνει στην ιστορία ως το συγκλονιστικότερο headline act στην ιστορία του Glastonbury Festival, με την επική τους εμφάνιση το 1994 έρχεται στα μέρη μας για να μας δώσει επιτέλους λίγο rolling anarchy, αυτό το εκρηκτικό χαρμάνι που μπλέκει ιδανικά τη βρετανική folk με την ωμότητα του punk rock.
 
Πάνω από 20 χρόνια ιστορίας κι όμως οι πλάτες τους δεν έχουν βαρύνει καθόλου και εξακολουθούν να ηχογραφούν αδιάλειπτα το ένα δισκογραφικό διαμάντι μετά το άλλο, χωρίς ποτέ να παραλείπουν να δίνουν ξεσηκωτικές συναυλίες είτε σε δεκάδες χιλιάδες fans που τους ακολουθούν σε μεγάλα festivals σε όλο τον κόσμο, είτε σε μικρές pub στην γενέτειρα τους, το Brighton.

Στην πανέμορφη αυτή πόλη του βρετανικού νότου, σχηματίστηκαν πριν από δύο δεκαετίες όταν ο Jeremy Cunningham συνάντησε τον Mark Chadwick και προσπάθησε να του πουλήσει το μπάσο του. Σύντομα όμως συνειδητοποίησαν ότι εκτός από την κοινή τους αγάπη για το αλκοόλ και τις αριστερές -σχεδόν αναρχοαυτόνομες- πολιτικές τους πεποιθήσεις τους ένωνε και η μουσική. Σύντομα ακολούθησε η προσθήκη του drummer Charlie Heather και μόλις ένιωσαν την ανάγκη για κάτι ξεχωριστό στον ήχο τους, μπήκε στο σχήμα ο βιολιστής Jon Sevink, κουνιάδος του Mark. Συχνά πυκνά πάνω στη σκηνή τους πλαισιώνει ο Stephen Boakes παίζοντας didgeridoo και μαζί με τον Matt Savage στα keyboards και τον Simon Friend στην κιθάρα ολοκληρώνουν το συγκρότημα που έχει αφήσει ιστορία με τις εκρηκτικές τους live εμφανίσεις.

Κάτι αντίστοιχο θα ζήσουμε στο Gagarin 205 τo Σάββατο 26 Νοεμβρίου, όταν θα ακούμε ζωντανά κομμάτια-ύμνους όπως τα One Way, 15 Years, Carry Me, Dirty Davey, 100 Years of Solitude, What A Beautiful Day, Dog Train, Come On και φυσικά το cult classic ορισμό του folk-punk Riverflow. Την προηγούμενη μέρα, Παρασκευή 25 Νοεμβρίου, η διοργανώτρια εταιρία Self Preservation Society παρουσιάζει τους Levellers στη Θεσσαλονίκη στο Block 33.

Κάτι που ο πολύς κόσμος αγνοεί είναι ότι οι Levellers έχουν περισσότερες πωλήσεις δίσκων από οποιοδήποτε άλλο βρετανικό συγκρότημα τη δεκαετία του 90. Και το οξύμωρο είναι ότι το πέτυχαν χωρίς να έχουν ποτέ καλές σχέσεις με τον μουσικό τύπο η την τηλεόραση. Αυτό που μάγευε πάντα όμως στην αύρα τους είναι αυτές οι μικρές ανέκδοτες ιστορίες που τους συνοδεύουν, όπως οι Happy Hitchers (ένα γκρουπ φανατικών οπαδών που έκανε πάντα ωτοστόπ μέχρι την επόμενη συναυλία τους) ή η εθελούσια φυγή του Alan Miles (harmonica/mandolin/guitar) το 1990 απηυδισμένος από την κομμουνιστική τους προσέγγιση σε οικονομικά θέματα (συγκέντρωναν όλα τα έσοδα σε ένα κοινό ταμείο από το οποίο το κάθε μέλος μπορούσε να προμηθεύεται μόνο ένα πενιχρό ποσό κάθε μέρα, ενώ σημαντικά ποσά διοχετεύονταν σε φιλανθρωπικές και οικολογικές οργανώσεις).

Πήραν το όνομά τους από την ριζοσπαστική σέκτα που αναφέρει ο Oliver Cromwell στο βιβλίο του New Model Army και το 1991 έκαναν το όνομα τους να ακουστεί σε όλα τα εναλλακτικά και προοδευτικά «αυτιά» κυκλοφορώντας έναν από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής, το Levelling the Land. Ακολούθησε σωρεία εξαιρετικών δίσκων που πάντοτε ακροβατούσαν με επιτυχία στα νοερά όρια μεταξύ folk και rock. Κάτω από τις οδηγίες του θρυλικού Phil Nelson, κατόρθωσαν να κάνουν τη μία μετά την άλλη επιτυχία με αμέτρητα Top 10 singles, ενώ την ίδια στιγμή ζούσαν στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο Metway μαζί με τους φίλους τους Crass και Zounds.

Παρά την τεράστια εμπορική τους επιτυχία παραμένουν μέχρι και σήμερα πιστοί στις αξίες τους και στηρίζουν κάθε αξιόλογη μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ εδώ και χρόνια διοργανώνουν το δικό τους Beautiful Days Festival, δίνοντας βήμα σε ανερχόμενες εναλλακτικές μπάντες. Ηχογραφούν ασταμάτητα αλλά πάντα βρίσκουν χρόνο να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα αλλά και αγαπούν περισσότερο: να παίζουν ζωντανά και να μοιράζονται τις απόψεις τους με τον κόσμο.
Listen to ► Levellers – One way
Listen to ► Levellers - Pinkpop

Η προπώληση των εισιτηρίων συνεχίζεται

Τιμές εισιτηρίων
Προπώληση: 28 ευρώ
Ταμείο: 33 ευρώ

Σημεία προπώλησης
TICKET HOUSE | PUBLIC | METROPOLIS | HARD ROCK CAFÉ www.123merch.gr | www.ticketarena.gr

Red Hot Chili Peppers - Monarchy of Roses [Official Music Video]

Sur ma mob- NOUVELLE VAGUE (official video clip)

"Κυκλοφόρησε το καινούριο video clip από το συγκρότημα των Nouvelle Vague με τίτλο "Sur ma mob". Το video clip είναι γυρισμένο εξ' ολοκλήρου στην Θεσσαλονίκη και σε αυτό συμμετέχει η sexy ηθοποιός Δήμητρα Ματσούκα...
Το συγκρότημα από την Γαλλία, επισκέφτηκε την Θεσσαλονίκη στις 9 Σεπτεμβρίου 2011 για να δώσει μία μοναδική συναυλία στο Principal club theatre. Με αφορμή αυτή την επίσκεψη, γυρίστηκε και αυτό το πολύ όμορφο video clip, με πλάνα από την εμφάνιση τους. Η σκηνοθεσία έγινε από την Γρηγόρη Αποστολόπουλο και η παραγωγή από την Dada Art.

Jane's Addiction - Irresistible Force